Μεταφράστε τη σελίδα

Αναζήτηση / Search

Socratic News


Are you interested in Democracy ?
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θρησκεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θρησκεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2018

Λόγος κατά δογματισμένων



Φαίνεται πως τα λόγια αυτά δεν είναι σπουδαγμένα,
παρά συναίσθημα πετούν και είναι φαντασμένα.
Οι Έλληνες υπέφεραν , σφαγιάσθησαν εδιωχθήκαν, 
φαντάσματα απέρημα, κακίστως τους αλώσαν.
Σχολές αλλού ανοίξανε, διδάξαν άλλα γένη,
το πνεύμα τους φυτέψανε σ᾽ όλης της Γης τα μέρη.
Τους κάναν κοψαχείλιδες , τους κάναν μονοχείρες,
αν δεν πιστεύανε θεούς που φέραν ερημίτες.
Κακό μαντάτο δόγματα να σέρνουν το μυαλό σου,
θάνατος στα εντόσθια, και νά σαι και το βιός του.
Σε Άραβες διδάξανε να είναι φιλοσόφοι,
και κείνους τους μαγάρισαν, μαίνοι δογματολόγοι.
Μές του Τολέδου βρήκανε, λαμπρή βιβλιοθήκη,
κ᾽ ήρθε ξανά να γενηθεί Προμήθεια η Νίκη.
Ζούμε εις Αναγέννησην Πατρώων Διδαγμάτων,
που είναι απλά ξεκάθαρα, ο θάνατος δογμάτων.

Κυριακή 27 Μαρτίου 2016

Λόγος κατά της "Γνώσεως έξ᾽ ἀποκαλύψεως"

Τι είναι Γνώση;

Ξεκινώντας από το αυτοαναφερόμενο ρητό:
<<Γνώσις είναι το να γνωρίζεις όσα γνωρίζεις και να γνωρίζεις όσα δεν γνωρίζεις>>
λαμβάνουμε μια ιδέα ότι η γνώση του καθενός έχει διαφορετικό επίπεδο και διαστάσεις.

 Ο καθένας μπορεί να έχει γνώσεις σε τομείς που άλλος δεν έχει ή και επίπεδο γνώσεων διαφορετικό από κάποιου άλλου ανθρώπου στον ίδιο τομέα.


Ο Kant όριζε την γνώση ως ένα σύνολο από αναπαραστάσεις, οι οποίες έχουν γεννηθεί στο εσωτερικό της συνείδησης και οι οποίες έχουν συγκριθεί και συνδεθεί μεταξύ τους. Οι αναπαραστάσεις σχηματίζονται από την ενεργοποίηση των δύο γνωστικών δυνάμεων της ανθρώπινης συνείδησης. Της αισθητικότητας και του νου ή λόγου. Οι δύο γνωστικές δυνάμεις οικειοποιούνται τις ιδιότητες των αντικειμένων, κι’ έτσι μεταφέρουν στο εσωτερικό της συνείδησης πληροφορίες σχετικά μ’ αυτά. Το σύνολο των πληροφοριών, που αποκτούμε χάρις στην δραστηριοποίηση των γνωστικών δυνάμεων της συνείδησής μας, είναι γνώση.

Ο Πλάτων περιγράφει κατά τρόπο συστηματικό την γέννηση της γνώσης ως μία συνολική διαδικασία, η οποία εκκινά από την επίδραση των αισθητών αντικειμένων του εξωτερικού κόσμου επί της αισθητικότητας ή αισθητικής δύναμης της συνείδησης (ψυχής) και ολοκληρώνεται με την εκφορά κρίσεων και τον σχηματισμό προτάσεων από τον νου ή λόγο.

Ο Αριστοτέλης, [2] θα θεωρήσει ότι το σημείο αφετηρίας απόκτησης των γνώσεων είναι η επίδραση του αισθητού αντικειμένου πάνω στην αισθητική δύναμη της συνείδησης. Η ενεργοποίηση της αισθητικότητας παράγει αισθητές εικόνες ή φαντασίες, όπως τις αποκαλεί, οι οποίες με την σειρά τους προκαλούν την δραστηριοποίηση του νου και την παραγωγή των εννοιών.

Άρα, η απόκτηση των γνώσεων παρίσταται ως μία συνολική διαδικασία, την οποία θα αποκαλούσαμε γνωστική διαδικασία (Ι), η οποία εκτυλισσόμενη μέσα στον χρόνο έχει ως σημείο αφετηρίας την γέννηση μέσα στην συνείδηση των αισθητών αναπαραστάσεων και κορυφούται με την νόηση (ΙΙ), από την οποία προκύπτουν οι έλλογες αναπαραστάσεις ή έννοιες.
(1)

Με απλά λόγια: Γνώση είναι η συνδιαστική διαδικασία που ενώνει τις εμπειρίες των εξωτερικών μας αισθήσεων σε χρήσιμες νοητικές διαδικασίες σκέψης που είναι ικανές να χρησιμοποιηθούν για κατανόηση και πρόβλεψη γεγονότων σε όμοιες ή παρόμοιες καταστάσεις. Η γνώση δηλαδή είναι χρήσιμη μόνο και μόνο όταν οι αισθήσεις μας είναι ενεργές και δεν εξαπατούνται από εσωτερικές εξκεφαλικές αυταπάτες ή αισθητικές απάτες που προέρχονται είτε από λανθάνουσες ικανότητες αίσθησης είτε από στοχευμένες εξαπατήσεις καθ᾽ ήμών από άλλους παράγοντες. Σε περίπτωση που υπάρχει παθογόνος εσωτερικός παράγοντας , οι "γνωσεις" του ατόμου είναι δύσκολο να επιβεβαιώνουν προβλέψεις και ακόμα πιο δύσκολο να διορθωθούν από τρίτους παράγοντες μέσω αποδεικτικών αντικειμενικών διαδικασιών. Στην περίπτωση όμως που οι παράγοντες αλλίωσεις της παρατήρησης και της προσπάθειας κατανόησης, υπάρχουν ελεγκτικές  μέθοδοι που επιτρέπουν την αντικειμενική παρατήσηση και καταγραφή αναγκάζοντας το φαινόμενο να επανεκτελεστεί κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες. Εκεί ακυρώνεται η κάθε κρυφή παραπλάνηση και εμφανίζεται κάτι που είναι επιβεβαιώσιμο δια της επαναλήψεως και έχοντας την καθαρότητα της εσωτερικής λήψεως των αισθήσεων μας, δίνεται η δυνατότητα να καταχωρούμε καθαρότερες εμπειρίες στις οποίες θα βασίσουμε την όλη διαδικασία κατανόησης μέσω στατιστικής ανάλυσης των μονίμων σχετικών φαινομένων και την σχετική ένταση τους, των τυχαίων φαινομένων και την σχετική ένταση τους και την σειρά με τις οποίες φαινομενικώς απαρτίζουν τις εμπειρίες μας που είναι σχετικές με το συγκεκριμένο θέμα παρατήσης προς κατάρτηση Γνώσης.

Αποτέλεσμα των καθαρών γνώσεων μας είναι η χρησιμότητα τους στην πρόβλεψη και πρόγνωση και προγραμματισμό ενεργειών για την επιτυχή πραγματοποίηση των σχεδίων μας.

Ένα άλλο αποτέλεσμα της καθαρής γνώσης είναι και η αναγνωρίσιμη ικανότης διδασκαλίας επί του συγκεκριμένου θέματος προς τρίτους άπειρους προς το θέμα και με το αποτέλεσμα της μεταμόρφωσης τους σε έμπειρους στο εν λόγω θέμα.

Και εδώ έρχεται η πρόθεση του κάθε δόγματος να προσπαθεί να πείσει ανθρώπους ότι υπάρχει ικανότης απόκτησης γνώσεως εξ᾽ αποκαλύψεως. Και υπάρχει εδώ το οξύμωρον ότι άνευ πολλαπλής εμπειρικής και συνδιαστικής μεθόδου και άνευ πειραματικής προβλέψεως και μετρικής συγκρίσεως των προβλεπομένων μετά των μετρημένων, υπάρχει δυνατότητα αντικειμενικής γνώσεως. Αυτό έγκειται σε μέγιστο βαθμό κατεστραμένης εσωτερικής ικανότητας καταγραφής αισθήσεων ή και ηθελημένης αυταπάτης μέσω της διαστροφής των αισθήσεων σε επιθυμικές συνειρμικές σκέψεις.

Κατά την βιολογική και νευρολογική ανατομία, η γνώση καταγράφεται σε νεύρωνες και με δένδρωνες προς σύνδεση μεταξύ νευρόνων, ώστε να κυκλοφορεί η νόηση με μορφή ηλεκτροβιοχημικών σημάτων.



Η παραλόγιση της εξ᾽ αποκαλύψεως δημιουργίας νευρονικών και δενδρονικών υλικών μέσα στον εγκέφαλο, αποτελεί τμήμα της ψυχικής ιατρικής και όχι της βιολογικής ανατομικής νευρολογίας και χαρτογράφισης του εγκεφάλου ενός ατόμου.

Οι παραλογίσεις τέτοιου είδους μπορούν να περιλάβουν και τις φαντασιώσεις τύπου <<ονειρομάθειας>> ή και <<επικοινωνίας με υπερφυσικές και παραφυσικές δυνάμεις>>.

Όσο και να φαίνεται λογικός ένας άνθρωπος σε πολλές καθημερινές ασχολίες του, δεν σημαίνει ότι δεν πάσχει και από φαντασιοπληξίες και άλογες ορμές σε μερικές άλλες επιθυμιολογικές καταστάσεις του. Σε περίπτωση που φανερωθεί η πεισματική εμμονή σε παράλογες <<εξηγήσεις>> ή και <<διδασκαλίες>> θα πρέπει να συμβουλευθείτε κάποιον ειδικευμένο ιατρό όσο και αν σας φαίνεται ότι είναι <<άκακες>> οι επιλογές εμμονής του ατόμου. Η πείρα δείχνει ότι η έγκυρη και πρόοιμη διάγνωση μπορεί να ιάσει ή και τουλάχιστον να αποτρέψει την διόγκωση των παρενεργειών του εγκεφάλου. (2) (3) και (4)

Η ανεπιθυμία μελέτης και παρατήρησης του πραγματικού και όχι του υποκειμενικού περιβάλλοντος είναι ψυχική πάθηση και δεν χωρά καμιά ίαση,  ενώ στις θεραπευτικές μεθόδους υπάρχουν τα ψυχοχαλαρωτικά σκευάσματα που μειώνουν τις ορμές φαντασιοπληξίας. (5) (6)






Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2015

Αν περιμένεις να βρεις Λογική στο μασωνισμό ... τόσο σου κόβει , τόσο θα νιώσεις και θα πάρεις

Παραθέτω μια σύντομη (αυτοματοποιημένη) μετάφραση ενός τμήματος βιβλίου από τις
μασωνικές διδαχές, που πραγματικά δεν υπάρχει Λογική σε όσα διδάσκουν. Είναι μορφή παραφιλολογίας, παραθρησκείας, παρεπιστίμης, και παραφιλοσοφίας και παραφιλολογίας.

Δεν έχω τρόπο Λογικό να αναλύσω και να εξηγήσω το τι παρατίθεται ως "διδακτέα ύλη" προς τους νεοεισερχόμενους στις μασωνικές στοές.

Ξεκάθαρα είτε αναζητούν αιθεροβάμωνες, είτε πρακτικά είναι μια συγκάλυψη μιας άλλης πρακτικής, είτε είναι ένα αμάγαλμα κεκαλυμένης πρακτικής που το καλύτερο κάλυμα είτα οι φαντασιόπληκτοι που νομίζουν ότι λαμβάνουν "φώτιση - illumination" τη στιγμή που πραγματικά αποποιούνται την Λογική υπέρ των Συναισθημάτων τους υπέρ μιας κρυφής υπόσχεσης, τόσο λογικής , όσο και των όσων τους διδάσκουν.

<< Στο ζήλο τους να εκτιμήσουν και να κάνουν το καλύτερο της σύνδεσης τους με την τάξη, κάποια μέλη της, βρίσκει κανείς, αντιμετωπίζουν δυσκολίες στον καθορισμό και την "διάθεση" Τεκτονισμού. Είναι θρησκεία, φιλοσοφία, ένα σύστημα ηθικής, ή τι; Εν όψει της εμβάθυνσης ενδιαφέρον για το θέμα, μπορεί να είναι καλά από την αρχή να ξεκαθαρίσω αυτό το σημείο. Τεκτονισμός δεν είναι θρησκεία, αν και περιέχει την ένδειξη θρησκευτικά στοιχεία και πολλές θρησκευτικές αναφορές. Ένας αδελφός μπορεί νομίμως να πω, αν το επιθυμεί, -και πολλοί κάνουν να λένε "τοιχοποιίας είναι η θρησκεία μου", αλλά αυτός δεν είναι δικαιολογημένη για την ταξινόμηση και κρατώντας το έξω σε άλλους ανθρώπους ως θρησκεία. Αναφορά στα Συντάγματα καθιστά σαφές ότι το σύστημα είναι ένα γραφτό να υπάρχει έξω και ανεξάρτητα από θρησκεία? ότι όλα που απαιτεί η διαταγή των μελών της είναι μια πίστη στην Θεότητα και την προσωπική διαμόρφωση στο Ηθικό Νόμο, κάθε αδελφός είναι ελεύθερος να ακολουθήσει οποιαδήποτε μορφή της θρησκείας και τον τρόπο λατρείας θέλει .Neither είναι τοιχοποιίας φιλοσοφία? αν πίσω από αυτό βρίσκεται ένα μεγάλο φιλοσοφικό υπόβαθρο που δεν εμφανίζονται στην επιφάνεια τελετουργίες και το δόγμα του, αλλά έφυγε για την ανακάλυψη στην έρευνα και την προσπάθεια των αδελφών. Αυτό φιλοσοφικό υπόβαθρο είναι ένα Γνώση ή Σοφία-διδασκαλία τόσο παλιά όσο και ο κόσμος, αυτό που έχει μοιραστεί εξίσου από τις Vedists της Ανατολής, της Αιγύπτου, των Χαλδαίων και Ορφικά Έναρξη συστήματα, το Πυθαγόρειο και Πλατωνιστής σχολεία, καθώς και όλους τους ναούς Μυστήριο τόσο το παρελθόν και το παρόν, Χριστιανός ή άλλως. Η παρούσα αναγέννηση στο Τεκτονικό Τάγμα υπολογίζεται να προκαλέσει μια έντονη, αν βαθμιαία, αναβίωση του ενδιαφέροντος σε αυτή τη φιλοσοφία, με την πιθανή τελικό αποτέλεσμα που θα έρθει για μια γενική αποκατάσταση των Μυστηρίων, αναστέλλεται κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαέξι αιώνες. Αλλά αυτή θα λεχθεί στο τελευταίο τμήμα αυτού του βιβλίου. Η επίσημη περιγραφή της Μασονίας είναι ότι πρόκειται για ένα «σύστημα της ηθικής." Αυτό είναι αλήθεια, αλλά σε δύο αισθήσεις, ένα μόνο από τα οποία είναι συνήθως σκεφτεί. Ο όρος αυτός συνήθως ερμηνεύεται με την έννοια «σύστημα της ηθικής." Αλλά οι άνδρες δεν χρειάζεται να εισάγετε ένα μυστικό για να μάθουν τα ήθη και την ηθική της μελέτης? ούτε είναι μια πολυσύνθετη παραγωγή τελετουργική οργάνωση έπρεπε να τους διδάξει. Δημοτικό ήθη μπορεί να είναι, και είναι, έμαθε στον έξω κόσμο? και πρέπει να μάθει εκεί αν κάποιος είναι να είναι απλώς ένα αξιοπρεπές μέλος της κοινωνίας. Η κατοχή της «αυστηρής ηθικής», όπως κάθε Mason ξέρει, είναι μια προκαταρκτική προσόν για την είσοδο στο Τάξης? ένας άνθρωπος δεν θα μπει για να τους αποκτήσει μετά εισήλθε. Είναι αλήθεια ότι βρίσκει την επίμονη Παραγγελία για την υπακοή στην ηθική νόμου και τονίζοντας τη στενότερη καλλιέργεια ορισμένων ηθικών αρετών, όπως είναι απαραίτητο για όσους προτείνουν να εισέλθουν σε μια πορεία πνευματική επιστήμη? και αυτό είναι το κύριο, πιο προφανής έννοια με την οποία χρησιμοποιείται ο όρος "σύστημα της ηθικής».
Αλλά η λέξη «ηθική», στην αρχική του, καθώς επίσης και στην τεκτονική, χροιά του, έχει περαιτέρω νόημα? ένας που φέρει την ίδια αίσθηση όπως όταν μιλάμε για μια «ηθική-play". Μια "ηθική" είναι ένα λογοτεχνικό ή δραματικό τρόπο την πνευματική αλήθεια, τοποθετώντας μπροστά αλληγορικά και σύμφωνα με ορισμένα καλά εγκαταστάθηκαν αρχών και μεθόδων (ήθη)? είναι το ισοδύναμο μιας χρήσης ή «χρήση», όπως κληρικοί μιλούν για "τη χρήση Sarum» ή λειτουργία. Με την ίδια λογική Ηθικά του Πλούταρχου είναι σε μεγάλο βαθμό μια σειρά από Πραγματείες από τις ήθη των αρχαίων θρησκευτικών Μυστήριο-σχολεία.
Ένα «σύστημα της ηθικής», ως εκ τούτου, σημαίνει δευτερευόντως "μια συστηματοποιημένη και δραματοποιημένη μέθοδο της ηθικής πειθαρχίας και φιλοσοφικής διδασκαλίας, με βάση την αρχαία χρήση και καιρό καθιερωμένη πρακτική."
Η εν λόγω μέθοδος είναι ότι για την έναρξη? η χρήση και η πρακτική είναι αυτή της αλληγορίας και του συμβόλου, το οποίο είναι καθήκον της Τέκτων του, αν θέλει να καταλάβει το σύστημα του, στην εργασία να ερμηνεύσει και να θέσει σε εφαρμογή την προσωπική. Εάν παραλείψει να το πράξει, ο ίδιος εξακολουθεί να παραμένει και το σύστημα σκοπεύει σκόπιμα ότι θα έπρεπε στο σκοτάδι σχετικά με πραγματική σημασία και τα μυστικά του Τάγματος, αν και επίσημα μέλος της. Το Τάγμα, η ηθική-σύστημα, απλώς εξασφαλίζει τη δική του κατοχή της αλήθειας? δεν αναλαμβάνει να μεταδώσει το αποθηκεύσετε σε όσους εργασίας για αυτό. Για την Αλήθεια και πραγματική Αρκάνα του δεν μπορούν να κοινοποιηθούν άμεσα, ή να αποθηκεύσετε μέσα από την αλληγορία και σύμβολο, μύθος και μυστήριο. Το βάρος της μετάφρασης αυτές πρέπει ποτέ να βαρύνει τον παραλήπτη ως μέρος έργο της ζωής του-της.? μέχρι να κάνει την δική του αλήθεια δεν μπορεί ποτέ να ξέρει ότι είναι αλήθεια? πρέπει να κάνει τη βούληση χωρίς να γνωρίζει το δόγμα. «Δεν ξέρω πώς είναι» (είπε ο Άγιος Βερνάρδος του Clairvaux της αλληγορίας και συμβόλων) ", αλλά το περισσότερο που οι πνευματικές πραγματικότητες ντυμένοι με συσκότιση πέπλα, τόσο περισσότερο απόλαυση και να προσελκύσει? Και τίποτα τόσο αυξάνει λαχτάρα γι 'αυτούς ως τέτοια προσφορών άρνηση. "
Τοιχοποιίας, τότε, -ως «σύστημα της ηθικής», όπως ορίζεται έτσι, δεν είναι ούτε θρησκεία ούτε φιλοσοφία, αλλά ταυτόχρονα μια επιστήμη και μια τέχνη, μια θεωρία και μια πρακτική? και αυτό ήταν πάντα ο τρόπος με τον οποίο τα σχολεία της Αρχαίας Σοφίας και Μυστήρια προχώρησε. Μπορούν εκτέθηκε για πρώτη φορά στην πρόθεση μαθητή μια εικόνα της ζωής της διαδικασίας? που του δίδαξε την ιστορία της γένεσης της ψυχής και κατάβαση σε αυτόν τον κόσμο? που του έδειξε παρόν ατελής, περιορισμένη κατάσταση και ατυχή θέση του? ανέφεραν ότι υπήρξε μια επιστημονική μέθοδος με την οποία θα μπορούσε να τελειοποιηθεί και να ανακτήσει την αρχική του κατάσταση. Αυτή ήταν η Επιστήμη-ήμισυ των συστημάτων τους, το πρόγραμμα ή η θεωρία τοποθετείται εκ των προτέρων επαγωγή στους μαθητές, ότι θα μπορούσαν να έχουν μια πλήρη κατανόηση της πνευματικής σκοπό της ενημέρωσης των Μυστηρίων και ποια είσοδος για τους εμπλεκόμενους. Στη συνέχεια ακολούθησε το άλλο μισό? η πρακτική εργασία που πρέπει να γίνει από το μαθητή από τον εαυτό του, τον καθαρισμό τον εαυτό του? τον έλεγχο sensenature του? διόρθωση των φυσικών απείθαρχος τάσεις? mastering σκέψης του, τις νοητικές διεργασίες του και θέληση, με μια αυστηρή κανόνα της ζωής και της τέχνης της ζωής. Όταν έδειξε επάρκειας τόσο στη θεωρία και την πρακτική, και θα μπορούσε να αντέξει ορισμένες δοκιμές, στη συνέχεια, αλλά όχι πριν προλάβει να είχε επιτραπεί το προνόμιο της Μύηση-μια μυστική διαδικασία, που παρέχει ήδη ξεκινήσει μεταπτυχιακό ή εμπειρογνώμονες, οι λεπτομέρειες της οποίας ουδέποτε γνωστοποιούνται εκτός η ίδια η διαδικασία.
Αυτή είναι, με λίγα λόγια, ήταν η πανάρχαια επιστήμη των Μυστηρίων, είτε στην Αίγυπτο, στην Ελλάδα ή αλλού, και αυτό είναι ότι η επιστήμη η οποία, σε πολύ συμπιεσμένο, αραιωμένη μορφή, διαιωνίζεται και αναπαράγεται στη Μασονία μόντεμ. Να δοθεί έμφαση και αποδεικνύουν το γεγονός αυτό, τόσο ο νυν και πρώην όγκος μου είναι αφιερωμένο? Σκοπός τους είναι σε συνδυασμό με την ελπίδα ότι, όταν η πραγματική πρόθεση του Τάγματος γίνεται αντιληπτό, η Τέχνη μπορεί να αρχίσει να εκπληρώσει τον αρχικό σχεδιασμό της και να γίνει ένα εργαλείο της πραγματικής απόδοσης κίνησης αντί, όπως μέχρι σήμερα, ένα μόνο κοινωνικό και φιλανθρωπικό ίδρυμα. Πράγματι, ο τόπος και το γραφείο της τοιχοποιίας δεν μπορεί να εκτιμηθεί επαρκώς χωρίς γνωριμία με τα μυστήρια της αρχαιότητας τοιχοποιίας, για, ως ποιητής (Patmore) έγραψε ο οποίος γνώριζε και ο τελευταίος τέλεια, Εκτός από τον παλιό δρόμο κανένας επίτευξη των νέων, καθώς και από την Αρχαία Hills μόνοι μας πιάσει τη θέα!
Τοιχοποιία έχει τον ανωτέρω σκοπό, παρόλο που δεν είναι θρησκεία, είναι συνεπής και προσαρμόσιμο σε οποιαδήποτε και κάθε θρησκεία. Αλλά είναι ικανή να προχωρήσουν περαιτέρω. Για την έκδοση διαταγής για την έναρξη διαδικασίας (όπως τα μοναστικά τάγματα εντός των παλαιότερων εκκλησιών) προορίζεται να παρέχει ένα υψηλότερο επίπεδο της διδασκαλίας, μια μεγαλύτερη επικοινωνία της αλήθειας και της σοφίας, από τα στοιχειώδη αυτά που προσφέρονται από τις δημόσιες λαϊκή θρησκεία? και την ίδια στιγμή απαιτεί πιο αυστηρή προσωπική πειθαρχία και επιβάλλει πολύ πιο αυστηρές αξιώσεις από τον νου και τη θέληση των οπαδών της. Η λαϊκή θρησκευτική διδασκαλία του κάθε λαού, χριστιανός ή όχι, είναι, όπως ήταν για τις μάζες ακόμη ανίκανο ισχυρότερη τροφίμων και απρόσφορο για αυστηρή πειθαρχία? στεγάζεται στην απλή κατανόηση του ανθρώπου στο δρόμο, jogtrotting κατά μήκος του δρόμου της ζωής. Έναρξη προορίζεται για τον εμπειρογνώμονα, η αποφασιστική πνευματική αθλητή, έτοιμη να αντιμετωπίσει τα βαθύτερα μυστήρια της ύπαρξης, και αποφασιστική για την επίτευξη, το συντομότερο μπορεί να είναι, τα ύψη στα οποία ξέρει δικό του πνεύμα του, όταν ξύπνησε, μπορεί να τον πάρει. >>

Original Text

<< In their zeal to appreciate and make the best of their connection with the Order, some members, one finds, experience difficulty in defining and "placing" Freemasonry . Is it Religion, Philosophy, a system of morals, or what ? In view of the deepening interest in the subject, it may be well at the outset to clear up this point . Masonry is not a Religion, though it contains marked religious elements and many religious references . A Brother may legitimately say, if he wishes,-and many do say-"Masonry is my religion," but he is not justified in classifying and holding it out to other people as a Religion. Reference to the Constitutions makes it quite clear that the system is one meant to exist outside and independently of Religion ; that all the Order requires of its members is a belief in Deity and personal conformation to the Moral Law, every Brother being free to follow whatsoever form of religion and mode of worship he pleases .Neither is Masonry a Philosophy ; albeit behind it lies a large philosophical background not appearing in its surface-rituals and doctrine, but left for discovery to the research and effort of the Brethren . That philosophical background is a Gnosis or Wisdom-teaching as old as the world, one which has been shared alike by the Vedists of the East, the Egyptian, Chaldean and Orphic Initiation systems, the Pythagorean and Platonist schools, and all the Mystery Temples of both the past and the present, Christian or otherwise. The present renaissance in the Masonic Order is calculated to cause a marked, if gradual, revival of interest in that philosophy, with the probable eventual result that there will come about a general restoration of the Mysteries, inhibited during the last sixteen centuries . But of this more will be said in the final section of this book. The official description of Masonry is that it is a "System of Morality." This is true, but in two senses, one only of which is usually thought of . The term is usually interpreted as meaning a "system of morals." But men need not enter a secret order to learn morals and study ethics ; nor is an elaborate duction ceremonial organization needed to teach them. Elementary morals can be, and are, learned in the outside world ; and must be learned there if one is to be merely a decent member of society . The possession of "strict morals," as every Mason knows, is a preliminary qualification for entering the Order ; a man does not enter it to acquire them after he has entered . It is true he finds the Order insistent on obedience to the Moral Law and emphasising closer cultivation of certain ethical virtues, as is essential to those who propose to enter upon a course of spiritual science ; and this is the primary, more obvious sense in which the term "system of morality" is used .
But the word "morality," in its original, and also in its Masonic, connotation, has a further meaning ; one carrying the same sense as it does when we speak of a "morality-play ." A "morality" is a literary or dramatic way of expressing spiritual truth, putting it forward allegorically and in accordance with certain well-settled principles and methods (mores) ; it is the equivalent of a usage or "use," as ecclesiastics speak of "the Sarum use" or liturgy . In the same sense Plutarch's Moralia is largely a series of disquisitions upon the mores of the ancient religious Mystery-schools .
A "system of morality," therefore, means secondarily" a systematized and dramatized method of moral discipline and philosophic instruction, based on ancient usage and long established practice ."
The method in question is that of Initiation ; the usage and practice is that of allegory and symbol, which it is the Freemason's duty, if he wishes to understand his system, to labour to interpret and put to personal application. If he fails to do so, he still remains and the system deliberately intends that he should in the dark about the Order's real meaning and secrets, although formally a member of it . The Order, the morality-system, merely guarantees its own possession of Truth ; it does not undertake to impart it save to those who labour for it . For Truth and its real arcana can never be communicated directly, or save through allegory and symbol, myth and sacrament. The onus of translating these must ever rest with the recipient as part .-of his lifework ; until he makes the truth his own he can never know it to be truth ; he must do the will before he can know the doctrine . "I know not how it is" (said St. Bernard of Clairvaux of allegory and symbol) "but the more that spiritual realities are clothed with obscuring veils, the more they delight and attract ; and nothing so much heightens longing for them as such tender refusal."
Masonry, then,-as a "system of morality" as thus defined-is neither a Religion nor a Philosophy, but at once a Science and an Art, a Theory and a Practice ; and this was ever the way in which the Schools of the Ancient Wisdom and Mysteries proceeded. They first exhibited to the intending disciple a picture of the Life-process ; they taught him the story of the soul's genesis and descent into this world ; they showed him its present imperfect, restricted state and its unfortunate position ; they indicated that there was a scientific method by which it might be perfected and regain its original condition . This was the Science-half of their systems, the programme or theory placed induction advance before disciples, that they might have a thorough intellectual grasp of thepurpose of the Mysteries and what admission to them involved . Then followed the other half ; the practical work to be done by the disciple upon himself, in purifying himself ; controlling his sensenature ; correcting natural undisciplined tendencies ; mastering his thought, his mental processes and will, by a rigorous rule of life and art of living . When he showed proficiency in both the theory and the practice, and could withstand certain tests, then but not before he was allowed the privilege of Initiation-a secret process, conferred by already initiated Masters or experts, the details of which were never disclosed outside the process itself.
Such, in a few words, was the age-old science of the Mysteries, whether in Egypt, Greece or elsewhere, and it is that science which, in very compressed, diluted form, is perpetuated and reproduced in modem Masonry. To emphasizing and demonstrating this fact, both the present and my former volume are devoted ; their purpose being coupled with a hope that, when the true intention of the Order is perceived, the Craft may begin to fulfill its original design and become an instrument of real initiating efficiency instead of, as hitherto, a merely social and charitable institution . Indeed the place and office of Masonry cannot be adequately appreciated without acquaintance with the Mysteries Masonry of antiquity, for, as a poet (Patmore) wrote who knew and the latter perfectly,
Save by the Old Road none attain the new, And from the Ancient Hills alone we catch the view !
Masonry having the above purpose, whilst not a religion, is consistent with and adaptable to any and every religion. But it is capable of going further. For an Order of Initiation (like the monastic Orders within the older Churches) is intended to provide a higher standard of instruction, a larger communication of truth and wisdom, than the elementary ones offered by public popular religion ; and at the same time it requires more rigorous personal discipline and imposes much more exacting claims upon the mind and will of its adherents . The popular religious teaching of any people, Christian or not, is as it were for the masses as yet incapable of stronger food and unadapted to rigorous discipline ; it is accommodated to the simple understanding of the man in the street, jogtrotting along the road of life. Initiation is meant for the expert, the determined spiritual athlete, ready to face the deeper mysteries of being, and resolute to attain, as soon as may be, the heights to which he knows his own spirit, when awakened, can take him. >>

Reference:

http://masoniclibrary.com/books/The%20Masonic%20initiation%20-%20W.%20L.%20Wilmshurst.pdf 

Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2013

Η Αυστραλία λέει ΟΧΙ



https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcS5nSrIBmLolG94gDTwb5WeUNfe4fxL66Cy4WsDIKfZzyBUu5tZ

Η Αυστραλιανή Πρωθυπουργός Julia Gillard
 
Η Αυστραλία λέει ΟΧΙ 
Είναι η δεύτερη φορά που το κάνει!
Οι μουσουλμάνοι που θέλουν να ζήσουν σύμφωνα με τον Ισλαμικό νόμο Sharia, ενημερώθηκαν ότι πρέπει να φύγουν από την Αυστραλία, καθώς η Κυβέρνηση έχει στοχοποιήσει όλους τους εξτρεμιστές στην προσπάθεια της να αντιμετωπίσει τις εν δυνάμει τρομοκρατικές επιθέσεις.
Επί πλέον, η Gillard εκνεύρισε μερικούς μουσουλμάνους με την δήλωση της ότι υποστηρίζει πλήρως τις ενέργειες των μυστικών υπηρεσιών στην παρακολούθηση των τζαμιών σε όλη την επικράτεια.
 
·         Ανακοίνωση της πρωθυπουργού της Αυστραλίας Julia Gillard - Australia σε ελεύθερη μετάφραση:
 
"ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΟΧΙ ΟΙ ΑΥΣΤΡΑΛΟΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΥΝ.... Είτε σας αρέσει είτε όχι. Έχω κουραστεί από την ανησυχία αυτού του έθνους μήπως ενοχλούμε μερικούς ανθρώπους ή την κουλτούρα τους. Από την εποχή των επιθέσεων στο Bali, έχουμε παρατηρήσει μια αύξηση του πατριωτισμού στην πλειονότητα των Αυστραλών.
Η κουλτούρα μας έχει εξελιχθεί για περισσότερο από δύο αιώνες με αγώνες, προσπάθειες και επιτυχίες από εκατομμύρια ανδρών και γυναικών που κατέκτησαν την ελευθερία.

Μιλάμε κυρίως ΑΓΓΛΙΚΑ, όχι Ισπανικά, Λιβανέζικα, Αραβικά, Κινέζικα, Γιαπωνέζικα, Ρωσσικά ή οποιαδήποτε άλλη γλώσσα. Οπότε, αν επιθυμείτε να γίνετε μέρος της κοινωνίας μας,  να μάθετε την γλώσσα μας.
 
Οι περισσότεροι Αυστραλοί πιστεύουν στο Θεό. Αυτό δεν είναι κάποια Χριστιανική, δεξιά πολιτική προπαγάνδα, αλλά ένα γεγονός, επειδή Χριστιανοί άνδρες και γυναίκες βασισμένοι στα Χριστιανικά ιδεώδη, ίδρυσαν αυτό το έθνος, και αυτό είναι πλήρως εξακριβωμένο. Εάν ο Θεός μας  σας ενοχλεί, τότε σας προτείνω να σκεφτείτε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη σαν την νέα σας πατρίδα, γιατί ο Θεός είναι μέρος της κουλτούρας μας.
Θα αποδεχτούμε τις πεποιθήσεις σας, και δεν θα τις αμφισβητήσουμε. Αυτό που επιθυμούμε εκ μέρους σας είναι να αποδεχτείτε τις δικές μας πεποιθήσεις και να ζήσετε σε αρμονία και  ειρήνη μαζί μας.
 
Αυτή είναι η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ, Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ και Ο ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ και θα σας επιτρέψουμε κάθε ευκαιρία να τα απολαύσετε όλα. Αλλά, αφού τελειώσετε με τις διαμαρτυρίες σας και τις γκρίνιες σας για την Σημαία μας, τα Χριστιανικά μας πιστεύω ή τον τρόπο ζωής μας, σας συνιστώ ολόθερμα να εκμεταλλευτείτε μια άλλη μεγάλη Αυστραλιανή ελευθερία:
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΦΥΓΕΤΕ.

'Αν δεν είστε ευτυχείς εδώ τότε ΦΥΓΕΤΕ. Δεν σας υποχρεώσαμε να έλθετε. Εσείς ΕΠΙΛΕΞΑΤΕ να έλθετε εδώ. Επομένως ΑΠΟΔΕΧΤΕΙΤΕ την χώρα που ΕΣΕΙΣ επιλέξατε."
 
Οι περισσότεροι Μουσουλμάνοι δεν είναι ευτυχισμένοι...

Δεν είναι ευτυχισμένοι στην Γάζα
Δεν είναι ευτυχισμένοι στην Αίγυπτο
Δεν είναι ευτυχισμένοι στην Λιβύη
Δεν είναι ευτυχισμένοι στο Μαρόκο
Δεν είναι ευτυχισμένοι στο Ιράν
Δεν είναι ευτυχισμένοι στο Ιράκ
Δεν είναι ευτυχισμένοι στην Υεμένη
Δεν είναι ευτυχισμένοι στο Αφγανιστάν
Δεν είναι ευτυχισμένοι στο Πακιστάν
Δεν είναι ευτυχισμένοι στην Συρία
Δεν είναι ευτυχισμένοι στον Λίβανο

Που είναι λοιπόν ευτυχισμένοι;
Είναι ευτυχισμένοι στην Αυστραλία Είναι ευτυχισμένοι στην Αγγλία Είναι ευτυχισμένοι στον Καναδά Είναι ευτυχισμένοι στις ΗΠΑ Είναι ευτυχισμένοι στην Γαλλία Είναι ευτυχισμένοι στην Γερμανία Είναι ευτυχισμένοι στην Σουηδία Είναι ευτυχισμένοι στην Νορβηγία Είναι ευτυχισμένοι στην Δανία
Είναι ευτυχισμένοι σε κάθε χώρα που δεν είναι μουσουλμανική
και ποιόν κατηγορούν;

Όχι το Ισλάμ !
Όχι τους ηγέτες τους !
Όχι τους εαυτούς τους !

ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΣΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΖΟΥΝ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ
ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΙΣ ΑΛΛΑΞΟΥΝ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΣΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΗΤΑΝ ΔΥΣΤΥΧΕΙΣ

Δευτέρα 26 Αυγούστου 2013

Ισλάμ: Η γάγγραινα επιστρέφει στην Ευρώπη

Το Ισλάμ δεν ήρθε μόνο του να διαβρώσει τις Ευρωπαϊκές Χώρες.

 Η ζημιά έγινε από μέσα , διορίζοντας τους λεγόμενους μετριοπαθείς (κοινωνιοπαθείς) "ηγέτες" στις κυβερνήσεις, από τα κυκλώματα που έχουν συμφέροντα να διαβρώνουν κοινωνίες και μετά να τις αρπάζουν, μετατρέποντας τες σε ολοκληρωτικά μοναρχικά καθεστώτα που δεν έχουν καμία σχέση με τους λαούς ή τους τόπους που διοικούν.

 Όλα τα κέντρα "πολιτικών ερευνών" είναι ελεγχόμενα από τις ίδιες πηγές διαφθοράς των πολιτικών βουλήσεων σε όλα τα κράτη που θέλουν να καθηλώσουν. Είναι η διπλοπροσωπία τους που τα κάνει ύπουλα και επιδημικά με βιτρίνα που ελκύει τους ανθρώπους που νομίζουν ότι συνεργούν στο κοινό των πολιτών, αλλά δεν καταλαβαίνουν ότι τελικά όσοι επιλέγονται από εκεί μέσα είναι τα πιο πειθήνια πλάσματα που έχουν γνώσεις αλλά τους λείπει κάτι βασικό για την ελευθερία και το αγαθό: Η Επίγνωσις των γνώσεων. Και έτσι κάνουν όλα όσα άλλοι αποφασίζουν χωρίς να σκεφτούν ούτε στιγμή για τις επιπτώσεις των ενεργειών τους από την πραγματική όψη των καταστάσεων, έχοντας μόνο ΠΙΣΤΗ και πεποίθηση ότι όλα όσα κάνουν είναι για το καλό των άλλων, ΜΗ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ ότι πρέπει να ρωτήσεις τον άλλον για το τι θεωρεί καλό εκείνος.

 Η κατάργηση της Δημοκρατίας γίνεται με την έπαρση ότι οι γνώσεις είναι από μόνες τους ικανές για να δημιουργήσεις Πολιτικές Αποφάσεις. Και αυτό το δόγμα της απομωνομένης γνωσιολογικής θεώρησης είναι ότι διδάσκουν μέσα στα κέντρα διεθνών σχέσεων που οι Διαφθορείς έχουν κατασκευάσει με σκοπό την Διαφθορά των Κοινωνιών.

 Ένα από τα όπλα τους κατά της Πολιτιστικής Δημιουργίας στην Ευρώπη μετά τον Διαφωτισμό και την επανεμφάνιση της Ελληνικής Σκέψης και του Σκεπτικισμού, είναι η Ανοχή σε κάθε ιδέα, χωρίς να μελετάται το αποτέλεσμα της εφαρμογής της όποιας ιδέας. Κλασικό παράδειγμα ήταν ο εθνικοσοσιαλισμός που παρήγε τέρατα καταστροφής και θανάτου, ήταν ο κομμουνισμός που παρήγαγε ανίκανους ή αδιάφορους προς σκέψη ανθρώπους.

 Το τελευταίο όπλο κατά της Ανοιχτής Ανθρωποκεντρικής Σκεπτικιστικής Ελληνικής Θεώρησης, είναι το Ισλάμ: ένα τέρας ολοκληρωτισμού σε πολιτικές , ηθικές, οικονομικές και θρησκευτικές παραμέτρους του κάθε σκεπτόμενου Ανθρώπου.

 Στο Ισλάμ η ανεκτικότητα και η ελευθερία νοήται η τρίτης κατηγορίας σε επίπεδα δικαιωμάτων κοινωνική ομάδα, αφού πρώτη είναι η αρσενική ισλαμική κάστα και δεύτερη η θυλική ισλαμική κάστα ανθρώπων.

Είναι εχθρός κάθε ιδέας Δημοκρατίας και ελεύθερης βούλησης και έκφρασης.

Δεν θα έχεις ειρήνη και δεν έχει κανένας ειρήνη μέσα σε ισλαμικές χώρες όπου εκφράζει τις αντιθέσεις του με στοιχεία ιστορικά και ηθικά και πολιτικά και κοινωνικά και νομικά με τις απολυταρχικές θέσεις του Ισλάμ.

 Είναι γάγγραινα που απλώνεται από τους μετριοπαθείς πολιτικούς που μας φορτώσανε τα κέντρα διεθνών "πολιτικών μελετών" και τους νομίζουμε ότι είναι κάποιοι, δίνοντας την ψήφο και την συγκατάθεση μας στην άκριτη και χωρίς επίγνωση εφαρμογή των αντικοινωνικών τους νομοθεσιών.

 Καιρός να ζητήσουμε τον Λόγο εμείς που κατανοούμε την μετριοπαθή τους έλλειψη επίγνωσης των νομικών τους κειμένων που καθαρά ενεργούν εναντίον της Πολιτείας στην οποία έδωσαν όρκο Προάσπισης των Δικαιωμάτων και Δικαίων.





Πέμπτη 18 Ιουλίου 2013

Why We Are Afraid, A 1400 Year Secret, by Dr Bill Warner

Published on Aug 31, 2012
http://www.politicalislam.com For a version with English Subtitles:http://www.mrctv.org/videos/bill-warn...
The history of Islam in Europe and how it effects us to this day. This is a history based on numbers and facts that you may not see anywhere else and explains why we may be afraid to see Islam for what it is based on its own doctrine and practice.

Πέμπτη 16 Μαΐου 2013

Εἲς Ἑρμῆν


Εἲς Ἑρμῆν


Ἑρμῆν ὕμνει, Μοῦσα, Διὸς καὶ Μαιάδος υἱόν,
Κυλλήνης μεδέοντα καὶ Ἀρκαδίης πολυμήλου,
ἄγγελον ἀθανάτων ἐριούνιον, ὃν τέκε Μαῖα,
νύμφη ἐυπλόκαμος, Διὸς ἐν φιλότητι μιγεῖσα,
5αἰδοίη: μακάρων δὲ θεῶν ἠλεύαθ᾽ ὅμιλον,
ἄντρον ἔσω ναίουσα παλίσκιον, ἔνθα Κρονίων
νύμφῃ ἐυπλοκάμῳ μισγέσκετο νυκτὸς ἀμολγῷ,
ὄφρα κατὰ γλυκὺς ὕπνος ἔχοι λευκώλενον Ἥρην,
λήθων ἀθανάτους τε θεοὺς θνητούς τ᾽ ἀνθρώπους.

10ἀλλ᾽ ὅτε δὴ μεγάλοιο Διὸς νόος ἐξετελεῖτο,
τῇ δ᾽ ἤδη δέκατος μεὶς οὐρανῷ ἐστήρικτο,
εἴς τε φόως ἄγαγεν ἀρίσημά τε ἔργα τέτυκτο:
καὶ τότ᾽ ἐγείνατο παῖδα πολύτροπον, αἱμυλομήτην,
ληιστῆρ᾽, ἐλατῆρα βοῶν, ἡγήτορ᾽ ὀνείρων,
15νυκτὸς ὀπωπητῆρα, πυληδόκον, ὃς τάχ᾽ ἔμελλεν
ἀμφανέειν κλυτὰ ἔργα μετ᾽ ἀθανάτοισι θεοῖσιν.
ἠῷος γεγονὼς μέσῳ ἤματι ἐγκιθάριζεν,
ἑσπέριος βοῦς κλέψεν ἑκηβόλου Ἀπόλλωνος
τετράδι τῇ προτέρῃ, τῇ μιν τέκε πότνια Μαῖα.
20ὃς καί, ἐπειδὴ μητρὸς ἀπ᾽ ἀθανάτων θόρε γυίων,
οὐκέτι δηρὸν ἔκειτο μένων ἱερῷ ἐνὶ λίκνῳ,
ἀλλ᾽ ὅ γ᾽ ἀναΐξας ζήτει βόας Ἀπόλλωνος
οὐδὸν ὑπερβαίνων ὑψηρεφέος ἄντροιο.
ἔνθα χέλυν εὑρὼν ἐκτήσατο μυρίον ὄλβον:
25Ἑρμῆς τοι πρώτιστα χέλυν τεκτήνατ᾽ ἀοιδόν:
ἥ ῥά οἱ ἀντεβόλησεν ἐπ᾽ αὐλείῃσι θύρῃσι
βοσκομένη προπάροιθε δόμων ἐριθηλέα ποίην,
σαῦλα ποσὶν βαίνουσα: Διὸς δ᾽ ἐριούνιος υἱὸς
ἀθρήσας ἐγέλασσε καὶ αὐτίκα μῦθον ἔειπε:
30σύμβολον ἤδη μοι μέγ᾽ ὀνήσιμον: οὐκ ὀνοτάζω.
χαῖρε, φυὴν ἐρόεσσα, χοροιτύπε, δαιτὸς ἑταίρη,
ἀσπασίη προφανεῖσα: πόθεν τόδε καλὸν ἄθυρμα
αἰόλον ὄστρακον ἕσσο χέλυς ὄρεσι ζώουσα;
ἀλλ᾽ οἴσω σ᾽ ἐς δῶμα λαβών: ὄφελός τι μοι ἔσσῃ,
35οὐδ᾽ ἀποτιμήσω: σὺ δέ με πρώτιστον ὀνήσεις
3
οἴκοι βέλτερον εἶναι, ἐπεὶ βλαβερὸν τὸ θύρηφιν:
ἦ γὰρ ἐπηλυσίης πολυπήμονος ἔσσεαι ἔχμα
ζώουσ᾽: ἢν δὲ θάνῃς, τότε κεν μάλα καλὸν ἀείδοις.
ὣς ἂρ᾽ ἔφη: καὶ χερσὶν ἅμ᾽ ἀμφοτέρῃσιν ἀείρας
40ἂψ εἴσω κίε δῶμα φέρων ἐρατεινὸν ἄθυρμα.
ἔνθ᾽ ἀναπηρώσας γλυφάνῳ πολιοῖο σιδήρου
αἰῶν᾽ ἐξετόρησεν ὀρεσκῴοιο χελώνης.
ὡς δ᾽ ὁπότ᾽ ὠκὺ νόημα διὰ στέρνοιο περήσῃ
ἀνέρος, ὅν τε θαμειαὶ ἐπιστρωφῶσι μέριμναι,
45ἢ ὅτε δινηθῶσιν ἀπ᾽ ὀφθαλμῶν ἀμαρυγαί,
ὣς ἅμ᾽ ἔπος τε καὶ ἔργον ἐμήδετο κύδιμος Ἑρμῆς.
πῆξε δ᾽ ἄρ᾽ ἐν μέτροισι ταμὼν δόνακας καλάμοιο
πειρήνας διὰ νῶτα διὰ ῥινοῖο χελώνης.
ἀμφὶ δὲ δέρμα τάνυσσε βοὸς πραπίδεσσιν ἑῇσι
50καὶ πήχεις ἐνέθηκ᾽, ἐπὶ δὲ ζυγὸν ἤραρεν ἀμφοῖν,
ἑπτὰ δὲ θηλυτέρων ὀίων ἐτανύσσατο χορδάς.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τεῦξε, φέρων, ἐρατεινὸν ἄθυρμα,
πλήκτρῳ ἐπειρήτιζε κατὰ μέρος: ἣ δ᾽ ὑπὸ χειρὸς
σμερδαλέον κονάβησε: θεὸς δ᾽ ὑπὸ καλὸν ἄειδεν
55ἐξ αὐτοσχεδίης πειρώμενος, ἠύτε κοῦροι
ἡβηταὶ θαλίῃσι παραιβόλα κερτομέουσιν,
ἀμφὶ Δία Κρονίδην καὶ Μαιάδα καλλιπέδιλον,
ὡς πάρος ὠρίζεσκον ἑταιρείῃ φιλότητι,
ἥν τ᾽ αὐτοῦ γενεὴν ὀνομακλυτὸν ἐξονομάζων:
60ἀμφιπόλους τε γέραιρε καὶ ἀγλαὰ δώματα νύμφης
καὶ τρίποδας κατὰ οἶκον ἐπηετανούς τε λέβητας.
καὶ τὰ μὲν οὖν ἤειδε, τὰ δὲ φρεσὶν ἄλλα μενοίνα.
καὶ τὴν μὲν κατέθηκε φέρων ἱερῷ ἐνὶ λίκνῳ,
φόρμιγγα γλαφυρήν: ὃ δ᾽ ἄρα κρειῶν ἐρατίζων
65ἆλτο κατὰ σκοπιὴν εὐώδεος ἐκ μεγάροιο
ὁρμαίνων δόλον αἰπὺν ἐνὶ φρεσίν, οἶά τε φῶτες
φηληταὶ διέπουσι μελαίνης νυκτὸς ἐν ὥρῃ.
ἠέλιος μὲν ἔδυνε κατὰ χθονὸς Ὠκεανόνδε
αὐτοῖσίν θ᾽ ἵπποισι καὶ ἅρμασιν: αὐτὰρ ἄρ᾽ Ἑρμῆς
70Πιερίης ἀφίκανε θέων ὄρεα σκιόεντα,
ἔνθα θεῶν μακάρων βόες ἄμβροτοι αὖλιν ἔχεσκον
βοσκόμεναι λειμῶνας ἀκηρασίους, ἐρατεινούς.
τῶν τότε Μαιάδος υἱός, ἐύσκοπος Ἀργειφόντης,
πεντήκοντ᾽ ἀγέλης ἀπετάμνετο βοῦς ἐριμύκους.
75πλανοδίας δ᾽ ἤλαυνε διὰ ψαμαθώδεα χῶρον
ἴχνι᾽ ἀποστρέψας: δολίης δ᾽ οὐ λήθετο τέχνης
ἀντία ποιήσας ὁπλάς, τὰς πρόσθεν ὄπισθεν,
τὰς δ᾽ ὄπιθεν πρόσθεν: κατὰ δ᾽ ἔμπαλιν αὐτὸς ἔβαινε.
σάνδαλα δ᾽ αὐτίκα ῥιψὶν ἐπὶ ψαμάθοις ἁλίῃσιν,
80ἄφραστ᾽ ἠδ᾽ ἀνόητα διέπλεκε, θαυματὰ ἔργα,
συμμίσγων μυρίκας καὶ μυρσινοειδέας ὄζους.
τῶν τότε συνδήσας νεοθηλέος ἄγκαλον ὕλης
ἀβλαβέως ὑπὸ ποσσὶν ἐδήσατο σάνδαλα κοῦφα
αὐτοῖσιν πετάλοισι τὰ κύδιμος Ἀργειφόντης
85ἔσπασε Πιερίηθεν ὁδοιπορίην ἀλεγύνων,
οἷά τ᾽ ἐπειγόμενος δολιχὴν ὁδόν, αὐτοτροπήσας.†
τὸν δὲ γέρων ἐνόησε δέμων ἀνθοῦσαν ἀλωὴν
ἱέμενον πεδίονδε δι᾽ Ὀγχηστὸν λεχεποίην
τὸν πρότερος προσέφη Μαίης ἐρικυδέος υἱός:


90ὦ γέρον, ὅστε φυτὰ σκάπτεις ἐπικαμπύλος ὤμους,
ἦ πολυοινήσεις, εὖτ᾽ ἂν τάδε πάντα φέρῃσι,
[εἴ κε πίθῃ, μάλα περ μεμνημένος ἐν φρεσὶ σῇσι]
καί τε ἰδὼν μὴ ἰδὼν εἶναι καὶ κωφὸς ἀκούσας,
καὶ σιγᾶν ὅτε μή τι καταβλάπτῃ τὸ σὸν αὐτοῦ.

τόσσον φὰς συνέσευε βοῶν ἴφθιμα κάρηνα.
95πολλὰ δ᾽ ὄρη σκιόεντα καὶ αὐλῶνας κελαδεινοὺς
καὶ πεδί᾽ ἀνθεμόεντα διήλασε κύδιμος Ἑρμῆς.
ὀρφναίη δ᾽ ἐπίκουρος ἐπαύετο δαιμονίη νύξ,
ἡ πλείων, τάχα δ᾽ ὄρθρος ἐγίγνετο δημιοεργός:
ἣ δὲ νέον σκοπιὴν προσεβήσατο δῖα Σελήνη,
100Πάλλαντος θυγάτηρ Μεγαμηδείδαο ἄνακτος.
τῆμος ἐπ᾽ Ἀλφειὸν ποταμὸν Διὸς ἄλκιμος υἱὸς
Φοίβου Ἀπόλλωνος βοῦς ἤλασεν εὐρυμετώπους.
ἀκμῆτες δ᾽ ἵκανον ἐπ᾽ αὔλιον ὑψιμέλαθρον
καὶ ληνοὺς προπάροιθεν ἀριπρεπέος λειμῶνος.
105ἔνθ᾽ ἐπεὶ εὖ βοτάνης ἐπεφόρβει βοῦς ἐριμύκους
καὶ τὰς μὲν συνέλασσεν ἐς αὔλιον ἀθρόας οὔσας,
λωτὸν ἐρεπτομένας ἠδ᾽ ἑρσήεντα κύπειρον:
σὺν δ᾽ ἐφόρει ξύλα πολλά, πυρὸς δ᾽ ἐπεμαίετο τέχνην.
δάφνης ἀγλαὸν ὄζον ἑλὼν ἀπέλεψε σιδήρῳ
110... ἄρμενον ἐν παλάμῃ: ἄμπνυτο δὲ θερμὸς ἀυτμή:
Ἑρμῆς τοι πρώτιστα πυρήια πῦρ τ᾽ ἀνέδωκε.
πολλὰ δὲ κάγκανα κᾶλα κατουδαίῳ ἐνὶ βόθρῳ
οὖλα λαβὼν ἐπέθηκεν ἐπηετανά: λάμπετο δὲ φλὸξ
τηλόσε φῦσαν ἱεῖσα πυρὸς μέγα δαιομένοιο.
115ὄφρα δὲ πῦρ ἀνέκαιε βίη κλυτοῦ Ἡφαίστοιο,
τόφρα δ᾽ ὑποβρύχους ἕλικας βοῦς εἷλκε θύραζε
δοιὰς ἄγχι πυρός: δύναμις δέ οἱ ἕσπετο πολλή.
ἀμφοτέρας δ᾽ ἐπὶ νῶτα χαμαὶ βάλε φυσιοώσας:
ἀγκλίνων δ᾽ ἐκύλινδε δι᾽ αἰῶνας τετορήσας.
120ἔργῳ δ᾽ ἔργον ὄπαζε ταμὼν κρέα πίονα δημῷ:
ὤπτα δ᾽ ἀμφ᾽ ὀβελοῖσι πεπαρμένα δουρατέοισι
σάρκας ὁμοῦ καὶ νῶτα γεράσμια καὶ μέλαν αἷμα
ἐργμένον ἐν χολάδεσσι: τὰ δ᾽ αὐτοῦ κεῖτ᾽ ἐπὶ χώρης:
ῥινοὺς δ᾽ ἐξετάνυσσε καταστυφέλῳ ἐνὶ πέτρῃ,
125ὡς ἔτι νῦν τὰ μέτασσα πολυχρόνιοι πεφύασι,
δηρὸν δὴ μετὰ ταῦτα καὶ ἄκριτον: αὐτὰρ ἔπειτα
Ἑρμῆς χαρμόφρων εἰρύσατο πίονα ἔργα
λείῳ ἐπὶ πλαταμῶνι καὶ ἔσχισε δώδεκα μοίρας
κληροπαλεῖς: τέλεον δὲ γέρας προσέθηκεν ἑκάστῃ.
130ἔνθ᾽ ὁσίης κρεάων ἠράσσατο κύδιμος Ἑρμῆς:
ὀδμὴ γάρ μιν ἔτειρε καὶ ἀθάνατόν περ ἐόντα
ἡδεῖ᾽: ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ὥς οἱ ἐπείθετο θυμὸς ἀγήνωρ,
καί τε μάλ᾽ ἱμείροντι, περῆν† ἱερῆς κατὰ δειρῆς.
ἀλλὰ τὰ μὲν κατέθηκεν ἐς αὔλιον ὑψιμέλαθρον,
135δημὸν καὶ κρέα πολλά, μετήορα δ᾽ αἶψ᾽ ἀνάειρε,
σῆμα νέης φωρῆς: ἐπὶ δὲ ξύλα κάγκαν᾽ ἀγείρας
οὐλόποδ᾽, οὐλοκάρηνα πυρὸς κατεδάμνατ᾽ ἀυτμῇ.
αὐτὰρ ἐπεί τοι πάντα κατὰ χρέος ἤνυσε δαίμων,
σάνδαλα μὲν προέηκεν ἐς Ἀλφειὸν βαθυδίνην:
140ἀνθρακιὴν δ᾽ ἐμάρανε, κόνιν δ᾽ ἀμάθυνε μέλαιναν
παννύχιος: καλὸν δὲ φόως κατέλαμπε Σελήνης.
Κυλλήνης δ᾽ αἶψ᾽ αὖτις ἀφίκετο δῖα κάρηνα
ὄρθριος, οὐδέ τί οἱ δολιχῆς ὁδοῦ ἀντεβόλησεν
οὔτε θεῶν μακάρων οὔτε θνητῶν ἀνθρώπων,
145οὐδὲ κύνες λελάκοντο: Διὸς δ᾽ ἐριούνιος Ἑρμῆς
δοχμωθεὶς μεγάροιο διὰ κλήιθρον ἔδυνεν
αὔρῃ ὀπωρινῇ ἐναλίγκιος, ἠύτ᾽ ὀμίχλη.
ἰθύσας δ᾽ ἄντρου ἐξίκετο πίονα νηὸν
ἦκα ποσὶ προβιβῶν: οὐ γὰρ κτύπεν, ὥσπερ ἐπ᾽ οὔδει.
150ἐσσυμένως δ᾽ ἄρα λίκνον ἐπῴχετο κύδιμος Ἑρμῆς:
σπάργανον ἀμφ᾽ ὤμοις εἰλυμένος, ἠύτε τέκνον
νήπιον, ἐν παλάμῃσι περ᾽ ἰγνύσι λαῖφος ἀθύρων
κεῖτο, χέλυν ἐρατὴν ἐπ᾽ ἀριστερὰ χειρὸς ἐέργων.
μητέρα δ᾽ οὐκ ἄρ᾽ ἔληθε θεὰν θεὸς εἰπέ τε μῦθον:
155τίπτε σύ, ποικιλομῆτα, πόθεν τόδε νυκτὸς ἐν ὥρῃ
ἔρχῃ, ἀναιδείην ἐπιειμένε; νῦν σε μάλ᾽ οἴω
ἢ τάχ᾽ ἀμήχανα δεσμὰ περὶ πλευρῇσιν ἔχοντα
Λητοίδου ὑπὸ χερσὶ διὲκ προθύροιο περήσειν
ἣ σὲ φέροντα μεταξὺ κατ᾽ ἄγκεα φηλητεύσειν.
160ἔρρε πάλιν: μεγάλην σε πατὴρ ἐφύτευσε μέριμναν
θνητοῖς ἀνθρώποισι καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσι.
τὴν δ᾽ Ἑρμῆς μύθοισιν ἀμείβετο κερδαλέοισι:


μῆτερ ἐμή, τί με ταῦτα δεδίσκεαι, ἠύτε τέκνον
νήπιον, ὃς μάλα παῦρα μετὰ φρεσὶν αἴσυλα οἶδε,
165ταρβαλέον, καὶ μητρὸς ὑπαιδείδοικεν ἐνιπάς;
αὐτὰρ ἐγὼ τέχνης ἐπιβήσομαι, ἥ τις ἀρίστη,
βουκολέων ἐμὲ καὶ σὲ διαμπερές: οὐδὲ θεοῖσι
νῶι μετ᾽ ἀθανάτοισιν ἀδώρητοι καὶ ἄλιστοι
αὐτοῦ τῇδε μένοντες ἀνεξόμεθ᾽, ὡς σὺ κελεύεις.
170βέλτερον ἤματα πάντα μετ᾽ ἀθανάτοις ὀαρίζειν,
πλούσιον, ἀφνειόν, πολυλήιον, ἢ κατὰ δῶμα
ἄντρῳ ἐν ἠερόεντι θαασσέμεν: ἀμφὶ δὲ τιμῆς,
κἀγὼ τῆς ὁσίης ἐπιβήσομαι, ἧς περ Ἀπόλλων.
εἰ δέ κε μὴ δώῃσι πατὴρ ἐμός, ἧ τοι ἔγωγε
175πειρήσω, δύναμαι, φηλητέων ὄρχαμος εἶναι.
εἰ δέ μ᾽ ἐρευνήσει Λητοῦς ἐρικυδέος υἱός,
ἄλλο τί οἱ καὶ μεῖζον ὀίομαι ἀντιβολήσειν.
εἶμι γὰρ ἐς Πυθῶνα μέγαν δόμον ἀντιτορήσων:
ἔνθεν ἅλις τρίποδας περικαλλέας ἠδὲ λέβητας
180πορθήσω καὶ χρυσόν, ἅλις τ᾽ αἴθωνα σίδηρον
καὶ πολλὴν ἐσθῆτα: σὺ δ᾽ ὄψεαι, αἴ κ᾽ ἐθέλῃσθα.

ὣς οἳ μέν ῥ᾽ ἐπέεσσι πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,
υἱός τ᾽ αἰγιόχοιο Διὸς καὶ πότνια Μαῖα.
Ἠὼς δ᾽ ἠριγένεια φόως θνητοῖσι φέρουσα
185ὤρνυτ᾽ ἀπ᾽ Ὠκεανοῖο βαθυρρόου: αὐτὰρ Ἀπόλλων
Ὀγχηστόνδ᾽ ἀφίκανε κιών, πολυήρατον ἄλσος
ἁγνὸν ἐρισφαράγου Γαιηόχου: ἔνθα γέροντα
κνώδαλον εὗρε νέμοντα παρ᾽ ἔξοδον ἕρκεος αὐλῆς.
τὸν πρότερος προσέφη Λητοῦς ἐρικυδέος υἱός:
190ὦ γέρον, Ὀγχηστοῖο βατοδρόπε ποιήεντος,
βοῦς ἀπὸ Πιερίης διζήμενος ἐνθάδ᾽ ἱκάνω,
πάσας θηλείας, πάσας κεράεσσιν ἑλικτάς,
ἐξ ἀγέλης: ὁ δὲ ταῦρος ἐβόσκετο μοῦνος ἀπ᾽ ἄλλων
κυάνεος: χαροποὶ δὲ κύνες κατόπισθεν ἕποντο
195τέσσαρες, ἠύτε φῶτες, ὁμόφρονες: οἳ μὲν ἔλειφθεν,
οἵ τε κύνες ὅ τε ταῦρος: ὃ δὴ περὶ θαῦμα τέτυκται:
ταὶ δ᾽ ἔβαν ἠελίοιο νέον καταδυομένοιο
ἐκ μαλακοῦ λειμῶνος ἀπὸ γλυκεροῖο νομοῖο.
ταῦτά μοι εἰπέ, γεραιὲ παλαιγενές, εἴ που ὄπωπας
200ἀνέρα ταῖσδ᾽ ἐπὶ βουσὶ διαπρήσσοντα κέλευθον.
τὸν δ᾽ ὁ γέρων μύθοισιν ἀμειβόμενος προσέειπεν:
ὦ φίλος, ἀργαλέον μέν, ὅσ᾽ ὀφθαλμοῖσιν ἴδοιτο,
πάντα λέγειν: πολλοὶ γὰρ ὁδὸν πρήσσουσιν ὁδῖται,
τῶν οἳ μὲν κακὰ πολλὰ μεμαότες, οἳ δὲ μάλ᾽ ἐσθλὰ
205φοιτῶσιν: χαλεπὸν δὲ δαήμεναί ἐστιν ἕκαστον:
αὐτὰρ ἐγὼ πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύντα
ἔσκαπτον περὶ γουνὸν ἀλωῆς οἰνοπέδοιο:
παῖδα δ᾽ ἔδοξα, φέριστε, σαφὲς δ᾽ οὐκ οἶδα, νοῆσαι,
ὅς τις ὁ παῖς, ἅμα βουσὶν ἐυκραίρῃσιν ὀπήδει
210νήπιος, εἶχε δὲ ῥάβδον: ἐπιστροφάδην δ᾽ ἐβάδιζεν.
ἐξοπίσω δ᾽ ἀνέεργε, κάρη δ᾽ ἔχεν ἀντίον αὐτῷ.
φῆ ῥ᾽ ὁ γέρων: ὃ δὲ θᾶσσον ὁδὸν κίε μῦθον ἀκούσας:
οἰωνὸν δ᾽ ἐνόει τανυσίπτερον, αὐτίκα δ᾽ ἔγνω
φηλητὴν γεγαῶτα Διὸς παῖδα Κρονίωνος.
215ἐσσυμένως δ᾽ ἤιξεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων
ἐς Πύλον ἠγαθέην διζήμενος εἰλίποδας βοῦς,
πορφυρέῃ νεφέλῃ κεκαλυμμένος εὐρέας ὤμουσ᾽
ἴχνιά τ᾽ εἰσενόησεν Ἑκηβόλος εἶπέ τε μῦθον:
ὦ πόποι, ἦ μέγα θαῦμα τόδ᾽ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι:
220ἴχνια μὲν τάδε γ᾽ ἐστὶ βοῶν ὀρθοκραιράων,
ἀλλὰ πάλιν τέτραπται ἐς ἀσφοδελὸν λειμῶνα:
βήματα δ᾽ οὔτ᾽ ἀνδρὸς τάδε γίγνεται οὔτε γυναικὸς
οὔτε λύκων πολιῶν οὔτ᾽ ἄρκτων οὔτε λεόντων:
οὔτε τι Κενταύρου λασιαύχενος ἔλπομαι εἶναι,
225ὅς τις τοῖα πέλωρα βιβᾷ ποσὶ καρπαλίμοισιν:
αἰνὰ μὲν ἔνθεν ὁδοῖο, τὰ δ᾽ αἰνότερ᾽ ἔνθεν ὁδοῖο.
ὣς εἰπὼν ἤιξεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων:
Κυλλήνης δ᾽ ἀφίκανεν ὄρος καταείμενον ὕλῃ,
πέτρης ἐς κευθμῶνα βαθύσκιον, ἔνθα τε νύμφη
230ἀμβροσίη ἐλόχευσε Διὸς παῖδα Κρονίωνος.
ὀδμὴ δ᾽ ἱμερόεσσα δι᾽ οὔρεος ἠγαθέοιο
κίδνατο, πολλὰ δὲ μῆλα ταναύποδα βόσκετο ποίην.
ἔνθα τότε σπεύδων κατεβήσατο λάινον οὐδὸν
ἄντρον ἐς ἠερόεν ἑκατηβόλος αὐτὸς Ἀπόλλων.
235Τὸν δ᾽ ὡς οὖν ἐνόησε Διὸς καὶ Μαιάδος υἱὸς
χωόμενον περὶ βουσὶν ἑκηβόλον Ἀπόλλωνα,
σπάργαν᾽ ἔσω κατέδυνε θυήεντ᾽: ἠύτε πολλὴν
πρέμνων ἀνθρακιὴν ὕλης σποδὸς ἀμφικαλύπτει,
ὣς Ἑρμῆς Ἑκάεργον ἰδὼν ἀνέειλεν ἑαυτόν.
240ἐν δ᾽ ὀλίγῳ συνέλασσε κάρη χεῖράς τε πόδας τε,
φή ῥα νεόλλουτος, προκαλεύμενος ἥδυμον ὕπνον,
ἐγρήσσων ἐτεόν γε: χέλυν δ᾽ ὑπὸ μασχάλῃ εἶχε.
γνῶ δ᾽ οὐδ᾽ ἠγνοίησε Διὸς καὶ Λητοῦς υἱὸς
νύμφην τ᾽ οὐρείην περικαλλέα καὶ φίλον υἱόν,
245παῖδ᾽ ὀλίγον, δολίῃς εἰλυμένον ἐντροπίῃσι.
παπτήνας δ᾽ ἀνὰ πάντα μυχὸν μεγάλοιο δόμοιο
τρεῖς ἀδύτους ἀνέῳγε λαβὼν κληῖδα φαεινὴν
νέκταρος ἐμπλείους ἠδ᾽ ἀμβροσίης ἐρατεινῆς:
πολλὸς δὲ χρυσός τε καὶ ἄργυρος ἔνδον ἔκειτο,
250πολλὰ δὲ φοινικόεντα καὶ ἄργυφα εἵματα νύμφης,
οἷα θεῶν μακάρων ἱεροὶ δόμοι ἐντὸς ἔχουσιν:
ἔνθ᾽ ἐπεὶ ἐξερέεινε μυχοὺς μεγάλοιο δόμοιο
Λητοΐδης, μύθοισι προσηύδα κύδιμον Ἑρμῆν:
ὦ παῖ, ὃς ἐν λίκνῳ κατάκειαι, μήνυέ μοι βοῦς
255θᾶσσον: ἐπεὶ τάχα νῶι διοισόμεθ᾽ οὐ κατὰ κόσμον.
ῥίψω γάρ σε λαβὼν ἐς Τάρταρον ἠερόεντα,
ἐς ζόφον αἰνόμορον καὶ ἀμήχανον: οὐδέ σε μήτηρ
ἐς φάος οὐδὲ πατὴρ ἀναλύσεται, ἀλλ᾽ ὑπὸ γαίῃ
ἐρρήσεις ὀλίγοισι μετ᾽ ἀνδράσιν ἡγεμονεύων.
260Τὸν δ᾽ Ἑρμῆς μύθοισιν ἀμείβετο κερδαλέοισι:
Λητοΐδη, τίνα τοῦτον ἀπηνέα μῦθον ἔειπας;
καὶ βοῦς ἀγραύλους διζήμενος ἐνθάδ᾽ ἱκάνεις;
οὐκ ἴδον, οὐ πυθόμην, οὐκ ἄλλου μῦθον ἄκουσα:
οὐκ ἂν μηνύσαιμ᾽, οὐκ ἂν μήνυτρον ἀροίμην:
265οὐδὲ βοῶν ἐλατῆρι, κραταιῷ φωτί, ἔοικα.
οὐκ ἐμὸν ἔργον τοῦτο, πάρος δέ μοι ἄλλα μέμηλεν:
ὕπνος ἐμοί γε μέμηλε καὶ ἡμετέρης γάλα μητρὸς
σπάργανά τ᾽ ἀμφ᾽ ὤμοισιν ἔχειν καὶ θερμὰ λοετρά.
μή τις τοῦτο πύθοιτο, πόθεν τόδε νεῖκος ἐτύχθη:
270καί κεν δὴ μέγα θαῦμα μετ᾽ ἀθανάτοισι γένοιτο,
παῖδα νέον γεγαῶτα διὲκ προθύροιο περῆσαι
βουσὶν ἐπ᾽ ἀγραύλοισι: τὸ δ᾽ ἀπρεπέως ἀγορεύεις.
χθὲς γενόμην, ἁπαλοὶ δὲ πόδες, τρηχεῖα δ᾽ ὕπο χθών.
εἰ δ᾽ ἐθέλεις, πατρὸς κεφαλὴν μέγαν ὅρκον ὀμοῦμαι:
275μὴ μὲν ἐγὼ μήτ᾽ αὐτὸς ὑπίσχομαι αἴτιος εἶναι,
μήτε τιν᾽ ἄλλον ὄπωπα βοῶν κλοπὸν ὑμετεράων,
αἵ τινες αἱ βόες εἰσί: τὸ δὲ κλέος οἶον ἀκούω.
ὣς ἄρ᾽ ἔφη καὶ πυκνὸν ἀπὸ βλεφάρων ἀμαρύσσων
ὀφρῦς ῥιπτάζεσκεν ὁρώμενος ἔνθα καὶ ἔνθα,
280μάκρ᾽ ἀποσυρίζων, ἅλιον τὸν μῦθον ἀκούων.
τὸν δ᾽ ἁπαλὸν γελάσας προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων:
ὦ πέπον, ἠπεροπευτά, δολοφραδές, ἦ σε μάλ᾽ οἴω
πολλάκις ἀντιτοροῦντα δόμους εὖ ναιετάοντας
ἔννυχον οὐχ ἕνα μοῦνον ἐπ᾽ οὔδεϊ φῶτα καθίσσαι,
285σκευάζοντα κατ᾽ οἶκον ἄτερ ψόφου, οἷ᾽ ἀγορεύεις:
πολλοὺς δ᾽ ἀγραύλους ἀκαχήσεις μηλοβοτῆρας
οὔρεος ἐν βήσσῃς, ὁπότ᾽ ἄν κρειῶν ἐρατίζων
ἀντᾷς βουκολίοισι καὶ εἰροπόκοις ὀίεσσιν.
ἀλλ᾽ ἄγε, μὴ πύματόν τε καὶ ὕστατον ὕπνον ἰαύσῃς,
290ἐκ λίκνου κατάβαινε, μελαίνης νυκτὸς ἑταῖρε.
τοῦτο γὰρ οὖν καὶ ἔπειτα μετ᾽ ἀθανάτοις γέρας ἕξεις.
ἀρχὸς φηλητέων κεκλήσεαι ἤματα πάντα.
ὣς ἄρ᾽ ἔφη καὶ παῖδα λαβὼν φέρε Φοῖβος Ἀπόλλων.
σὺν δ᾽ ἄρα φρασσάμενος τότε δὴ κρατὺς Ἀργειφόντης
295οἰωνὸν προέηκεν ἀειρόμενος μετὰ χερσί,
τλήμονα γαστρὸς ἔριθον, ἀτάσθαλον ἀγγελιώτην.
ἐσσυμένως δὲ μετ᾽ αὐτὸν ἐπέπταρε: τοῖο δ᾽ Ἀπόλλων
ἔκλυεν, ἐκ χειρῶν δὲ χαμαὶ βάλε κύδιμον Ἑρμῆν.
ἕζετο δὲ προπάροιθε καὶ ἐσσύμενός περ ὁδοῖο
300Ἑρμῆν κερτομέων καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπε:


θάρσει, σπαργανιῶτα, Διὸς καὶ Μαιάδος υἱέ:
εὑρήσω καὶ ἔπειτα βοῶν ἴφθιμα κάρηνα
τούτοις οἰωνοῖσι: σὺ δ᾽ αὖθ᾽ ὁδὸν ἡγεμονεύσεις.

ὣς φάθ᾽: ὃ δ᾽ αὖτ᾽ ἀνόρουσε θοῶς Κυλλήνιος Ἑομῆς,
305σπουδῇ ἰών: ἄμφω δὲ παρ᾽ οὔατα χερσὶν ἐώθει
σπάργανον ἀμφ᾽ ὤμοισιν ἐελμένος, εἶπε δὲ μῦθον:
πῆ με φέρεις, Ἑκάεργε, θεῶν ζαμενέστατε πάντων;
ἦ με βοῶν ἕνεχ᾽ ὧδε χολούμενος ὀρσολοπεύεις;
ὦ πόποι, εἴθ᾽ ἀπόλοιτο βοῶν γένος: οὐ γὰρ ἐγώ γε
310ὑμετέρας ἔκλεψα βόας οὐδ᾽ ἄλλον ὄπωπα,
αἵτινες αἱ βόες εἰσί: τὸ δὲ κλέος οἶον ἀκούω.
δὸς δὲ δίκην καὶ δέξο παρὰ Ζηνὶ Κρονίωνι.
αὐτὰρ ἐπεὶ τὰ ἕκαστα διαρρήδην ἐρίδαινον
Ἑρμῆς τ᾽ οἰοπόλος καὶ Λητοῦς ἀγλαὸς υἱός,
315ἀμφὶς θυμὸν ἔχοντες. ὃ μὲν νημερτέα φωνὴν
... οὐκ ἀδίκως ἐπὶ βουσὶν ἐλάζυτο κύδιμον Ἑρμῆν,
αὐτὰρ ὃ τέχνῃσίν τε καὶ αἱμυλίοισι λόγοισιν
ἤθελεν ἐξαπατᾶν Κυλλήνιος Ἀργυρότοξον.
αὐτὰρ ἐπεὶ πολύμητις ἐὼν πολυμήχανον εὗρεν,
320ἐσσυμένως δὴ ἔπειτα διὰ ψαμάθοιο βάδιζε
πρόσθεν, ἀτὰρ κατόπισθε Διὸς καὶ Λητοῦς υἱός.
αἶψα δὲ τέρθρον ἵκοντο θυώδεος Οὐλύμποιο
ἐς πατέρα Κρονίωνα Διὸς περικαλλέα τέκνα:
κεῖθι γὰρ ἀμφοτέροισι δίκης κατέκειτο τάλαντα.
325οὐμιλίη δ᾽ ἔχ᾽ Ὄλυμπον ἀγάννιφον, ἀθάνατοι δὲ
ἄφθιτοι ἠγερέθοντο μετὰ χρυσόθρονον Ἠῶ.
ἔστησαν δ᾽ Ἑρμῆς τε καὶ ἀργυρότοξος Ἀπόλλων
πρόσθε Διὸς γούνων: ὃ δ᾽ ἀνείρετο φαίδιμον υἱὸν
Ζεὺς ὑψιβρεμέτης καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπε:
330φοῖβε, πόθεν ταύτην μενοεικέα ληίδ᾽ ἐλαύνεις,
παῖδα νέον γεγαῶτα, φυὴν κήρυκος ἔχοντα;
σπουδαῖον τόδε χρῆμα θεῶν μεθ᾽ ὁμήγυριν ἦλθε.
τὸν δ᾽ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἑκάεργος Ἀπόλλων:


ὦ πάτερ, ἦ τάχα μῦθον ἀκούσεαι οὐκ ἀλαπαδνόν,
335κερτομέων ὡς οἶος ἐγὼ φιλολήιός εἰμι.
παῖδά τιν᾽ εὗρον τόνδε διαπρύσιον κεραϊστὴν
Κυλλήνης ἐν ὄρεσσι, πολὺν διὰ χῶρον ἀνύσσας,
κέρτομον, οἷον ἐγώ γε θεῶν οὐκ ἄλλον ὄπωπα
οὐδ᾽ ἀνδρῶν, ὁπόσοι λησίμβροτοί εἰσ᾽ ἐπὶ γαίῃ.
340κλέψας δ᾽ ἐκ λειμῶνος ἐμὰς βοῦς ὤχετ᾽ ἐλαύνων
ἑσπέριος παρὰ θῖνα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης,
εὐθὺ Πύλονδ᾽ ἐλάων: τὰ δ᾽ ἄρ᾽ ἴχνια δοιὰ πέλωρα,
οἷά τ᾽ ἀγάσσασθαι, καὶ ἀγαυοῦ δαίμονος ἔργα.
τῇσιν μὲν γὰρ βουσὶν ἐς ἀσφοδελὸν λειμῶνα
345ἀντία βήματ᾽ ἔχουσα κόνις ἀνέφαινε μέλαινα:
αὐτὸς δ᾽ ἐκτὸς ὁδοῦ, τις ἀμήχανος, οὔτ᾽ ἄρα ποσσὶν
οὔτ᾽ ἄρα χερσὶν ἔβαινε διὰ ψαμαθώδεα χῶρον:
ἀλλ᾽ ἄλλην τινὰ μῆτιν ἔχων διέτριβε κέλευθα
τοῖα πέλωρ᾽ ὡς εἴ τις ἀραιῇσι δρυσὶ βαίνοι.
350ὄφρα μὲν οὖν ἐδίωκε διὰ ψαμαθώδεα χῶρον,
ῥεῖα μάλ᾽ ἴχνια πάντα διέπρεπεν ἐν κονίῃσιν:
αὐτὰρ ἐπεὶ ψαμάθοιο μέγαν στίβον ἐξεπέρησεν,
ἄφραστος γένετ᾽ ὦκα βοῶν στίβος ἠδὲ καὶ αὐτοῦ
χῶρον ἀνὰ κρατερόν: τὸν δ᾽ ἐφράσατο βροτὸς ἀνὴρ
355ἐς Πύλον εὐθὺς ἐλῶντα βοῶν γένος εὐρυμετώπων.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τὰς μὲν ἐν ἡσυχίῃ κατέερξε
καὶ διαπυρπαλάμησεν ὁδοῦ τὸ μὲν ἔνθα, τὸ δ᾽ ἔνθα,
ἐν λίκνῳ κατέκειτο μελαίνῃ νυκτὶ ἐοικώς,
ἄντρῳ ἐν ἠερόεντι κατὰ ζόφον: οὐδέ κεν αὐτὸν
360αἰετὸς ὀξὺ λάων ἐσκέψατο: πολλὰ δὲ χερσὶν
αὐγὰς ὠμόργαζε δολοφροσύνην ἀλεγύνων.
αὐτὸς δ᾽ αὐτίκα μῦθον ἀπηλεγέως ἀγόρευεν:
οὐκ ἴδον, οὐ πυθόμην, οὐκ ἄλλου μῦθον ἄκουσα
οὐδέ κε μηνύσαιμ᾽, οὐδ᾽ ἄν μήνυτρον ἀροίμην.

365Ἠ τοι ἄρ᾽ ὣς εἰπὼν κατ᾽ ἄρ᾽ ἕζετο Φοῖβος Ἀπόλλων:
Ερμῆς δ᾽ αὖθ᾽ ἑτέρωθεν ἀμειβόμενος ἔπος ηὔδα,
δείξατο δ᾽ ἐς Κρονίωνα, θεῶν σημάντορα πάντων:


ζεῦ πάτερ, ἦ τοι ἐγώ σοι ἀληθείην καταλέξω:
νημερτής τε γάρ εἰμι καὶ οὐκ οἶδα ψεύδεσθαι.
370ἦλθεν ἐς ἡμετέρου διζήμενος εἰλίποδας βοῦς
σήμερον ἠελίοιο νέον ἐπιτελλομένοιο:
οὐδὲ θεῶν μακάρων ἄγε μάρτυρας οὐδὲ κατόπτας,
μηνύειν δ᾽ ἐκέλευεν ἀναγκαίης ὑπὸ πολλῆς,
πολλὰ δέ μ᾽ ἠπείλησε βαλεῖν ἐς Τάρταρον εὐρύν,
375οὕνεχ᾽ ὃ μὲν τέρεν ἄνθος ἔχει φιλοκυδέος ἥβης,
αὐτὰρ ἐγὼ χθιζὸς γενόμην, τὰ δέ τ᾽ οἶδε καὶ αὐτός,
οὔτι βοῶν ἐλατῆρι, κραταιῷ φωτί, ἐοικώς.
πείθεο: καὶ γὰρ ἐμεῖο πατὴρ φίλος εὔχεαι εἶναι,
ὡς οὐκ οἴκαδ᾽ ἔλασσα βόας, ὣς ὄλβιος εἴην,
380οὐδ᾽ ὑπὲρ οὐδὸν ἔβην: τὸ δέ τ᾽ ἀτρεκέως ἀγορεύω.
Ἠέλιον δὲ μάλ᾽ αἰδέομαι καὶ δαίμονας ἄλλους,
καὶ σε φιλῶ καὶ τοῦτον ὀπίζομαι: οἶσθα καὶ αὐτός,
ὡς οὐκ αἴτιός εἰμι: μέγαν δ᾽ ἐπιδώσομαι ὅρκον:
οὐ μὰ τάδ᾽ ἀθανάτων εὐκόσμητα προθύραια.
385καί που ἐγὼ τούτῳ τίσω ποτὲ νηλέα φώρην,
καὶ κρατερῷ περ ἐόντι: σὺ δ᾽ ὁπλοτέροισιν ἄρηγε.

ὣς φάτ᾽ ἐπιλλίζων Κυλλήνιος Ἀργειφόντης:
καὶ τὸ σπάργανον εἶχεν ἐπ᾽ ὠλένῃ οὐδ᾽ ἀπέβαλλε.
Ζεὺς δὲ μέγ᾽ ἐξεγέλασσεν ἰδὼν κακομηδέα παῖδα
390εὖ καὶ ἐπισταμένως ἀρνεύμενον ἀμφὶ βόεσσιν.
ἀμφοτέρους δ᾽ ἐκέλευσεν ὁμόφρονα θυμὸν ἔχοντας
ζητεύειν, Ἑρμῆν δὲ διάκτορον ἡγεμονεύειν
καὶ δεῖξαι τὸν χῶρον ἐπ᾽ ἀβλαβίῃσι νόοιο,
ὅππη δὴ αὖτ᾽ ἀπέκρυψε βοῶν ἴφθιμα κάρηνα.
395νεῦσεν δὲ Κρονίδης, ἐπεπείθετο δ᾽ ἀγλαὸς Ἑρμῆς:
ῥηιδίως γὰρ ἔπειθε Διὸς νόος αἰγιόχοιο.
τὼ δ᾽ ἄμφω σπεύδοντε Διὸς περικαλλέα τέκνα
ἐς Πύλον ἠμαθόεντα ἐπ᾽ Ἀλφειοῦ πόρον ἷξον:
ἀγροὺς δ᾽ ἐξίκοντο καὶ αὔλιον ὑψιμέλαθρον,
400ἡχοῦ δὴ τὰ χρήματ᾽ ἀτάλλετο νυκτὸς ἐν ὥρῃ.
ἔνθ᾽ Ἑρμῆς μὲν ἔπειτα κιὼν παρὰ λάινον ἄντρον
ἐς φῶς ἐξήλαυνε βοῶν ἴφθιμα κάρηνα:
Λητοΐδης δ᾽ ἀπάτερθεν ἰδὼν ἐνόησε βοείας
πέτρῃ ἐπ᾽ ἠλιβάτῳ, τάχα δ᾽ εἴρετο κύδιμον Ἑρμῆν:


405πῶς ἐδύνω, δολομῆτα, δύω βόε δειροτομῆσαι,
ὧδε νεογνὸς ἐὼν καὶ νήπιος; αὐτὸς ἐγώ γε
θαυμαίνω κατόπισθε τὸ σὸν κράτος: οὐδέ τί σε χρὴ
μακρὸν ἀέξεσθαι, Κυλλήνιε, Μαιάδος υἱέ.

ὣς ἄρ ἔφη καὶ χερσὶ περίστρεφε καρτερὰ δεσμὰ
[ἐνδῆσαι μεμαὼς Ἑρμῆν κρατεραῖσι λύγοισι.
τὸν δ᾽ οὐκ ἴσχανε δεσμά, λύγοι δ᾽ ἀπὸ τηλόσε πῖπτον]
410ἄγνου: ταὶ δ᾽ ὑπὸ ποσσὶ κατὰ χθονὸς αἶψα φύοντο
αὐτόθεν, ἐμβολάδην ἐστραμμέναι ἀλλήλῃσι,
ῥεῖά τε καὶ πάσῃσιν ἐπ᾽ ἀγραύλοισι βόεσσιν,
Ἑρμέω βουλῇσι κλεψίφρονος: αὐτὰρ Ἀπόλλων
θαύμασεν ἀθρήσας. τότε δὴ κρατὺς Ἀργειφόντης
415χῶρον ὑποβλήδην ἐσκέψατο, πῦρ ἀμαρύσσων,
... ἐγκρύψαι μεμαώς: Λητοῦς δ᾽ ἐρικυδέος υἱὸν
ῥεῖα μάλ᾽ ἐπρήυνεν ἑκηβόλον, ὡς ἔθελ᾽ αὐτός,
καὶ κρατερόν περ ἐόντα: λαβὼν δ᾽ ἐπ᾽ ἀριστερὰ χειρὸς
πλήκτρῳ ἐπειρήτιζε κατὰ μέρος: ἣ δ᾽ ὑπὸ χειρὸς
420σμερδαλέον κονάβησε: γέλασσε δὲ Φοῖβος Ἀπόλλων
γηθήσας, ἐρατὴ δὲ διὰ φρένας ἤλυθ᾽ ἰωὴ
θεσπεσίης ἐνοπῆς καὶ μιν γλυκὺς ἵμερος ᾕρει
θυμῷ ἀκουάζοντα: λύρῃ δ᾽ ἐρατὸν κιθαρίζων
στῆ ῥ᾽ ὅ γε θαρσήσας ἐπ᾽ ἀριστερὰ Μαιάδος υἱὸς
425Φοίβου Ἀπόλλωνος: τάχα δὲ λιγέως κιθαρίζων
γηρύετ᾽ ἀμβολάδην — ἐρατὴ δέ οἱ ἕσπετο φωνή — κραίνων
ἀθανάτους τε θεοὺς καὶ γαῖαν ἐρεμνήν,
ὡς τὰ πρῶτα γένοντο καὶ ὡς λάχε μοῖραν ἕκαστος.
Μνημοσύνην μὲν πρῶτα θεῶν ἐγέραιρεν ἀοιδῇ,
430μητέρα Μουσάων: ἣ γὰρ λάχε Μαιάδος υἱόν:
τοὺς δὲ κατὰ πρέσβιν τε καὶ ὡς γεγάασιν ἕκαστος
ἀθανάτους ἐγέραιρε θεοὺς Διὸς ἀγλαὸς υἱός,
πάντ᾽ ἐνέπων κατὰ κόσμον, ἐπωλένιον κιθαρίζων.
τὸν δ᾽ ἔρος ἐν στήθεσσιν ἀμήχανος αἴνυτο θυμόν,
435καὶ μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα:


βουφόνε, μηχανιῶτα, πονεύμενε, δαιτὸς ἑταῖρε,
πεντήκοντα βοῶν ἀντάξια ταῦτα μέμηλας.
ἡσυχίως καὶ ἔπειτα διακρινέεσθαι ὀίω:
νῦν δ᾽ ἄγε μοι τόδε εἰπέ, πολύτροπε Μαιάδος υἱέ,
440ἦ σοί γ᾽ ἐκ γενετῆς τάδ᾽ ἅμ᾽ ἕσπετο θαυματὰ ἔργα
ἠέ τις ἀθανάτων ἠὲ θνητῶν ἀνθρώπων
δῶρον ἀγαυὸν ἔδωκε καὶ ἔφρασε θέσπιν ἀοιδήν;
θαυμασίην γὰρ τήνδε νεήφατον ὄσσαν ἀκούω,
ἣν οὐ πώ ποτέ φημι δαήμεναι οὔτε τιν᾽ ἀνδρῶν
445οὔτε τιν᾽ ἀθανάτων, οἳ Ὀλύμπια δώματ᾽ ἔχουσι,
νόσφι σέθεν, φηλῆτα, Διὸς καὶ Μαιάδος υἱέ.
τίς τέχνη, τίς μοῦσα ἀμηχανέων μελεδώνων,
τίς τρίβος; ἀτρεκέως γὰρ ἅμα τρία πάντα πάρεστιν,
εὐφροσύνην καὶ ἔρωτα καὶ ἥδυμον ὕπνον ἑλέσθαι.
450καὶ γὰρ ἐγὼ Μούσῃσιν Ὀλυμπιάδεσσιν ὀπηδός,
τῇσι χοροί τε μέλουσι καὶ ἀγλαὸς οἶμος ἀοιδῆς
καὶ μολπὴ τεθαλυῖα καὶ ἱμερόεις βρόμος αὐλῶν:
ἀλλ᾽ οὔ πω τί μοι ὧδε μετὰ φρεσὶν ἄλλο μέλησεν,
οἷα νέων θαλίῃς ἐνδέξια ἔργα πέλονται.
455θαυμάζω, Διὸς υἱέ, τάδ᾽, ὡς ἐρατὸν κιθαρίζεις.
νῦν δ᾽ ἐπεὶ οὖν ὀλίγος περ ἐὼν κλυτὰ μήδεα οἶδας,
ἷζε, πέπον, καὶ μῦθον ἐπαίνει πρεσβυτέροισι:
νῦν γάρ τοι κλέος ἔσται ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι
σοί τ᾽ αὐτῷ καὶ μητρί: τὸ δ᾽ ἀτρεκέως ἀγορεύσω:
460ναὶ μὰ τόδε κρανέινον ἀκόντιον, ἦ μὲν ἐγώ σε
κυδρὸν ἐν ἀθανάτοισι καὶ ὄλβιον ἡγεμόν᾽ εἵσω
δώσω τ᾽ ἀγλαὰ δῶρα καὶ ἐς τέλος οὐκ ἀπατήσω.
τὸν δ᾽ Ἑρμῆς μύθοισιν ἀμείβετο κερδαλέοισιν:
εἰρωτᾷς μ᾽, Ἐκάεργε, περιφραδές: αὐτὰρ ἐγώ σοι
465τέχνης ἡμετέρης ἐπιβήμεναι οὔ τι μεγαίρω.
σήμερον εἰδήσεις: ἐθέλω δέ τοι ἤπιος εἶναι
βουλῇ καὶ μύθοισι. σὺ δὲ φρεσὶ πάντ᾽ εὖ οἶδας:
πρῶτος γάρ, Διὸς υἱέ, μετ᾽ ἀθανάτοισι θαάσσεις,
ἠύς τε κρατερός τε: φιλεῖ δέ σε μητίετα Ζεὺς
470ἐκ πάσης ὁσίης, ἔπορεν δέ τοι ἀγλαὰ δῶρα.
καὶ τιμάς σέ γέ φασι δαήμεναι ἐκ Διὸς ὀμφῆς
μαντείας θ᾽ Ἐκάεργε, Διὸς παρά, θέσφατα πάντα
τῶν νῦν αὐτὸς ἐγώ σε μαλ᾽ ἀφνειὸν δεδάηκα:
σοὶ δ᾽ αὐτάγρετόν ἐστι δαήμεναι, ὅττι μενοινᾷς.
475ἀλλ᾽ ἐπεὶ οὖν τοι θυμὸς ἐπιθύει κιθαρίζειν,
μέλπεο καὶ κιθάριζε καὶ ἀγλαίας ἀλέγυνε
δέγμενος ἐξ ἐμέθεν: σὺ δέ μοι, φίλε, κῦδος ὄπαζε.
εὐμόλπει μετὰ χερσὶν ἔχων λιγύφωνον ἑταίρην,
καλὰ καὶ εὖ κατὰ κόσμον ἐπιστάμενος ἀγορεύειν.
480εὔκηλος μὲν ἔπειτα φέρειν ἐς δαῖτα θάλειαν
καὶ χορὸν ἱμερόεντα καὶ ἐς φιλοκυδέα κῶμον
εὐφροσύνην νυκτός τε καὶ ἤματος. ὅς τις ἂν αὐτὴν
τέχνῃ καὶ σοφίῃ δεδαημένος ἐξερεείνῃ,
φθεγγομένη παντοῖα νόῳ χαρίεντα διδάσκει
485ῥεῖα συνηθείῃσιν ἀθυρομένη μαλακῇσιν,
ἐργασίην φεύγουσα δυήπαθον: ὃς δέ κεν αὐτὴν
νῆις ἐὼν τὸ πρῶτον ἐπιζαφελῶς ἐρεείνῃ,
μὰψ αὔτως κεν ἔπειτα μετήορά τε θρυλλίζοι.
σοὶ δ᾽ αὐτάγρετόν ἐστι δαήμεναι, ὅττι μενοινᾷς.
490καὶ τοι ἐγὼ δώσω ταύτην, Διὸς ἀγλαὲ κοῦρε:
ἡμεῖς δ᾽ αὖτ᾽ ὄρεός τε καὶ ἱπποβότου πεδίοιο
βουσὶ νομούς, Ἐκάεργε, νομεύσομεν ἀγραύλοισιν.
ἔνθεν ἅλις τέξουσι βόες ταύροις:, μιγεῖσαι
μίγδην θηλείας τε καὶ ἄρσενας: οὐδέ τί σε χρὴ
495κερδαλέον περ ἐόντα περιζαμενῶς κεχολῶσθαι.

ὣς εἰπὼν ὤρεξ᾽: ὃ δ᾽ ἐδέξατο Φοῖβος Ἀπόλλων,
Ἐρμῇ δ᾽ ἐγγυάλιξεν ἑκὼν μάστιγα φαεινήν,
βουκολίας τ᾽ ἐπέτελλεν: ἔδεκτο δὲ Μαιάδος υἱὸς
γηθήσας: κίθαριν δὲ λαβὼν ἐπ᾽ ἀριστερὰ χειρὸς
500Λητοῦς ἀγλαὸς υἱός, ἄναξ ἑκάεργος Ἀπόλλων,
πλήκτρῳ ἐπειρήτιζε κατὰ μένος: ἣ δ᾽ ὑπένερθε
σμερδαλέον κονάβησε: θεὸς δ᾽ ὑπὸ καλὸν ἄεισεν.
ἔνθα βόας μὲν ἔπειτα ποτὶ ζάθεον λειμῶνα
ἐτραπέτην: αὐτοὶ δέ, Διὸς περικαλλέα τέκνα,
505ἄψορροι πρὸς Ὄλυμπον ἀγάννιφον ἐρρώσαντο
τερπόμενοι φόρμιγγι: χάρη δ᾽ ἄρα μητιέτα Ζεύς,
ἄμφω δ᾽ ἐς φιλότητα συνήγαγε: καὶ τὰ μὲν Ἑρμῆς
Λητοΐδην ἐφίλησε διαμπερὲς ὡς ἔτι καὶ νῦν,
σήματ᾽ ἐπεὶ κίθαριν μὲν Ἑκηβόλῳ ἐγγυάλιξεν
510ἱμερτήν, δεδαώς, ὃ δ᾽ ἐπωλένιον κιθάριζεν:
αὐτὸς δ᾽ αὖθ᾽ ἑτέρης σοφίης ἐκμάσσατο τέχνην:
συρίγγων ἐνοπὴν ποιήσατο τηλόθ᾽ ἀκουστήν.
καὶ τότε Λητοΐδης Ἑρμῆν πρὸς μῦθον ἔειπε:


δείδια, Μαιάδος υἱέ, διάκτορε, ποικιλομῆτα,
515μή μοι ἅμα κλέψῃς κίθαριν καὶ καμπύλα τόξα:
τιμὴν γὰρ πὰρ Ζηνὸς ἔχεις ἐπαμοίβια ἔργα
θήσειν ἀνθρώποισι κατὰ χθόνα πουλυβότειραν.
ἀλλ᾽ εἴ μοι τλαίης γε θεῶν μέγαν ὅρκον ὀμόσσαι,
ἢ κεφαλῇ νεύσας ἢ ἐπὶ Στυγὸς ὄβριμον ὕδωρ,
520πάντ᾽ ἂν ἐμῷ θυμῷ κεχαρισμένα καὶ φίλα ἔρδοις.

καὶ τότε Μαιάδος υἱὸς ὑποσχόμενος κατένευσε,
μή ποτ᾽ ἀποκλέψειν, ὅσ᾽ Ἑκηβόλος ἐκτεάτισται,
μηδέ ποτ᾽ ἐμπελάσειν πυκινῷ δόμῳ: αὐτὰρ Ἀπόλλων
Λητοΐδης κατένευσεν ἐπ᾽ ἀρθμῷ καὶ φιλότητι,
525μή τινα φίλτερον ἄλλον ἐν ἀθανάτοισιν ἔσεσθαι,
μήτε θεὸν μήτ᾽ ἄνδρα Διὸς γόνον: ἐκ δὲ τέλειον
[αἰετὸν ἧκε πατήρ: ὁ δ᾽ ἐπώμοσεν: ἦ σε μάλ᾽ οἶον]


σύμβολον ἀθανάτων ποιήσομαι ἠδ᾽ ἅμα πάντων,
πιστὸν ἐμῷ θυμῷ καὶ τίμιον: αὐτὰρ ἔπειτα
ὄλβου καὶ πλούτου δώσω περικαλλέα ῥάβδον,
530χρυσείην, τριπέτηλον, ἀκήριον ἥ σε φυλάξει
πάντας ἐπικραίνουσ᾽ ἄθλους ἐπέων τε καὶ ἔργων
τῶν ἀγαθῶν, ὅσα φημὶ δαήμεναι ἐκ Διὸς ὀμφῆς.
μαντείην δέ, φέριστε, διοτρεφές, ἣν ἐρεείνεις,
οὔτε σὲ θέσφατόν ἐστι δαήμεναι οὔτε τιν᾽ ἄλλον
535ἀθανάτων: τὸ γὰρ οἶδε Διὸς νόος: αὐτὰρ ἐγώ γε
πιστωθεὶς κατένευσα καὶ ὤμοσα καρτερὸν ὅρκον,
μή τινα νόσφιν ἐμεῖο θεῶν αἰειγενετάων
ἄλλον γ᾽ εἴσεσθαι Ζηνὸς πυκινόφρονα βουλήν.
καὶ σύ, κασίγνητε χρυσόρραπι, μή με κέλευε
540θέσφατα πιφαύσκειν, ὅσα μήδεται εὐρύοπα Ζεύς.
ἀνθρώπων δ᾽ ἄλλον δηλήσομαι, ἄλλον ὀνήσω,
πολλὰ περιτροπέων ἀμεγάρτων φῦλ᾽ ἀνθρώπων.
καὶ μὲν ἐμῆς ὀμφῆς ἀπονήσεται, ὅς τις ἂν ἔλθῃ
φωνῇ καὶ πτερύγεσσι τεληέντων οἰωνῶν:
545οὗτος ἐμῆς ὀμφῆς ἀπονήσεται, οὐδ᾽ ἀπατήσω.
ὃς δέ κε μαψιλόγοισι πιθήσας οἰωνοῖσι
μαντείην ἐθέλῃσι παρὲκ νόον ἐξερεείνειν
ἡμετέρην, νοέειν δὲ θεῶν πλέον αἰὲν ἐόντων,
φήμ᾽, ἁλίην ὁδὸν εἶσιν. ἐγὼ δέ κε δῶρα δεχοίμην.
550ἄλλο δέ τοι ἐρέω, Μαίης ἐρικυδέος υἱὲ
καὶ Διὸς αἰγιόχοιο, θεῶν ἐριούνιε δαῖμον:
σεμναὶ γὰρ τινες εἰσί, κασίγνηται γεγαυῖαι,
παρθένοι, ὠκείῃσιν ἀγαλλόμεναι πτερύγεσσι,
τρεῖς: κατὰ δὲ κρατὸς πεπαλαγμέναι ἄλφιτα λευκά,
555οἰκία ναιετάουσιν ὑπὸ πτυχὶ Παρνησοῖο,
μαντείης ἀπάνευθε διδάσκαλοι, ἣν ἐπὶ βουσὶ
παῖς ἔτ᾽ ἐὼν μελέτησα: πατὴρ δ᾽ ἐμὸς οὐκ ἀλέγιζεν,
ἐντεῦθεν δὴ ἔπειτα ποτώμεναι ἄλλοτε ἄλλη
κηρία βόσκονται καὶ τε κραίνουσιν ἕκαστα.
560αἳ δ᾽ ὅτε μὲν θυΐωσιν ἐδηδυῖαι μέλι χλωρόν,
προφρονέως ἐθέλουσιν ἀληθείην ἀγορεύειν:
ἢν δ᾽ ἀπονοσφισθῶσι θεῶν ἡδεῖαν ἐδωδήν,
ψεύδονται δὴ ἔπειτα δι᾽ ἀλλήλων δονέουσαι.
τάς τοι ἔπειτα δίδωμι: σὺ δ᾽ ἀτρεκέως ἐρεείνων
565σὴν αὐτοῦ φρένα τέρπε, καὶ εἰ βροτὸν ἄνδρα δαείῃς,
πολλάκι σῆς ὀμφῆς ἐπακούσεται, αἴ κε τύχῃσι.
ταῦτ᾽ ἔχε, Μαιάδος υἱέ, καὶ ἀγραύλους ἕλικας βοῦς
ἵππους τ᾽ ἀμφιπόλευε καὶ ἡμιόνους ταλαεργούς.

[ὡς ἔφατ᾽: οὐρανόθεν δὲ πατὴρ Ζεὺς αὐτὸς ἔπεσσι
θῆκε τέλος: πᾶσιν δ᾽ ἄρ᾽ ὅ γ᾽ οἰωνοῖσι κέλευσεν
καὶ χαροποῖσι λέουσι καὶ ἀργιόδουσι σύεσσι
570καὶ κυσὶ καὶ μήλοισιν, ὅσα τρέφει εὐρεῖα χθών,
πᾶσι δ᾽ ἐπὶ προβάτοισιν ἀνάσσειν κύδιμον Ἑρμῆν,
οἶον δ᾽ εἰς Ἀΐδην τετελεσμένον ἄγγελον εἶναι,
ὅς τ᾽ ἄδοτός περ ἐὼν δώσει γέρας οὐκ ἐλάχιστον.
οὕτω Μαιάδος υἱὸν ἄναξ ἐφίλησεν Ἀπόλλων
575παντοίῃ φιλότητι: χάριν δ᾽ ἐπέθηκε Κρονίων.
πᾶσι δ᾽ ὅ γε θνητοῖσι καὶ ἀθανάτοισιν ὁμιλεῖ.
παῦρα μὲν οὖν ὀνίνησι, τὸ δ᾽ ἄκριτον ἠπεροπεύει
νύκτα δι᾽ ὀρφναίην φῦλα θνητῶν ἀνθρώπων.


καὶ σὺ μὲν οὕτω χαῖρε, Διὸς καὶ Μαιάδος, υἱέ:
580αὐτὰρ ἐγὼ καὶ σεῖο καὶ ἄλλης μνήσομ᾽ ἀοιδῆς.