Ορθοδοξία ή ορθή γνώμη ή όρθια γνώμη ή σωστή γνώμη.
Οξύμωρον σχήμα αφού εάν ονομάζεται γνώμη δεν είναι γνώση εκ πείρας αλλά πεποίθηση εκ φαντασίας, άρα και μόνο ως γνώμη πρέπει να καταχωρείται.
Ορθή ή σωστή είναι μόνο η γνώση, άσχετα εάν οι γνώμες κάποιου τύχει να συμπίπτουν αργότερα μέσω επαληθεύσεως με τα αποτελέσματα και τη γνωσιακή κατάσταση γεγονότων.
Καμιά πίστη δεν έχει το λογικό δικαίωμα ή αξίωμα να θεωρεί τις απόψεις της ως γνώσεις και δια μέσου της λογικής εξαπάτησης να αυτονομάζεται και ορθή.
Αλήθεια είναι α-λήθη και λήθη μόνο σε γεγονότα του παρελθόντος που ζήσαμε και ξαστοχούμε μπορεί να χαρακτηρισθεί.
Οι αλήθειες δε χρειάζονται επαναληπτικές διδασκαλίες. Τα ψέματα όμως με την επανάληψη και το χρόνο επιβάλλονται μόνο στις μνήμες των ανθρώπων.
Οι θρησκείες κάθε ημέρα, κάθε εβδομάδα, κάθε χρόνο επιβάλλουν την ανάγνωση κειμένων ούτως ώστε δια της επαναλήψεως να τα λάβουν οι άνθρωποι ως γεγονότα αληθινά και να τα καταγράψουν ως αλήθειες.
Η αλήθεια υπάρχει, το ψέμα χρειάζεται χρόνο για να κατασκευαστεί.
Για παράδειγμα , η βαρύτητα υπάρχει και είναι αλήθεια. Κανείς όμως δε μιλά για αυτό το αληθινό φαινόμενο κάθε ημέρα, κανείς δεν καθιέρωσε εορταστική επαναλήψιμη ημέρα, κανείς δε δίνει σημασία λεκτική, αλλά τη σέβεται και την υπολογίζει στο κάθε του βήμα.
Image via WikipediaΕάν θέλεις να μάθεις την Αλήθεια, ακολούθησε το δρόμο του Κέρδους*.
Εάν θέλεις να μάθεις την Αιτία, ακολούθησε το δρόμο του Μεγάλου Κέρδους*.
Πτολεμαιος.
* Ως Κέρδος εδώ εννοώ το κάθε τι συναλλάξιμο ως χρήμα, δόξα, επιθυμία, εξουσία, δύναμη, απαλλαγή και ότι άλλο είναι επιθυμητό από τους ανθρώπους και τους κάνει να πουλάνε τα πάντα στο βωμό της εγωϊστικής τους επιθυμίας.
Ο κόσμος των ανθρώπων λειτουργεί και κυβερνάται από τα συναισθήματα και τα όνειρα του.
Η λογική είναι αρετή των σκεπτόμενων τους συνανθρωπους τους ατόμων. Αλλά η αρετή αυτή δεν ειναι μεταδοτική.
Ακολουθώντας τις δύο πρώτες παραπάνω συμβουλές να είστε σίγουροι οτι θα βρείτε το δρομο της Αλήθειας στον ανθρώπινο πολιτισμο και την Ιστορία του.
Τα δικαστήρια δεν είναι τόσο για να αποδώσουν δικαιοσύνη στον αδικημένο, όσο είναι για να πιθανώς σταματήσουν τη συνεχιζόμενη αδικία του αδικούντος ενάντια στον αδικούμενο. Κανένα δικαστήριο δε μπορεί να επαναφέρει τον αδικημένο στη πρό της ενεργουμένης αδικίας κατασταση. Τα τραύματα μένουν, οι αδικημένοι δείχνουν τις πληγές τους και οι αδικοι αναζητούν να συνεχίσουν την αδικία αναρωτιώμενοι γιατί κάποιοι προσπαθούν να τους εμποδίσουν.
Using three iPods like magical props, Marco Tempest spins a clever, surprisingly heartfelt meditation on truth and lies, art and emotion.
Marco Tempest A magician and illusionist for the 21st century, Marco Tempest blends cutting-edge technology with the flair and showmanship of Houdini.
Why you should listen to him:
Marco Tempest’s imaginative combination of computer-generated imagery, quick-cut video and enthusiastic stage presence has earned him a place in the pantheon of great illusionists. At 22, the Swiss magician won the New York World Cup of Magic, launching him into international prominence. Tempest's award-winning television series “The Virtual Magician” airs in dozens of countries worldwide, while his lively phonecam postings on YouTube, done without post-production and video-editing tricks to astonished people on the street, get millions of views (search on "virtualmagician"). His Vimeo channel showcases his artistic side -- like his recent hypnotic series "levitation," using a high-speed camera.
Through his art, Tempest creates a highly entertaining way to be entranced by the reality-bending tech magic that surrounds us all every day.
He says: "I blend the line between what is incredibly real and what is incredibly not."
"I don’t know what magic will be like in 50 years, but I suspect that it will look a lot like Marco Tempest."
Το ότι κοινωνίες ολόκληρες, και δισεκατομμύρια άνθρωποι ακολουθούν πιστά και τυφλά παραδόσεις τελετουργικής εξόντωσης συνανθρώπων, δεν σημαίνει ότι και έχουν να κάνουν με "θεϊκές εντολές".
Εάν παρατηρήσετε το ύφος της φροντίδας της προπαρασκευής της δολοφονικής θρησκευτικής τελετής, και το μίσος, τη βαρβαρότητα, το παράλογο και το απάνθρωπο της πράξεως της εκτέλεσης, δεν είναι δύσκολο να καταλάβετε πως κοινωνίες ολόκληρες είναι ένοχες απανθρωπισμού.
Τα εγκλήματα αυτά γίνονται στο όνομα του "Θεού", που δογματικά εννοείται δεν επιτρέπεται να ρωτάνε τι, πως και γιατί είναι σωστό ή λάθος. Με άλλα λόγια ο "Θεός" είναι η απόλυτη αγιοποίηση του εγωισμού των ανθρώπων.
Αν θυμηθούμε τον Ηράκλειτο, έλεγε ότι "πάντων μέτρον εστίν ο άνθρωπος", δηλαδή με άλλα λόγια κάθε άνθρωπος κρίνει τα πάντα σε σχέση με τον εαυτό του.
Αλλά η κατάκριση και η τιμωρία των άλλων γίνεται με την αυστηρότητα του μέτρου της παραφροσύνης που κρύβει εσωτερικά ο καθένας.
Ο εγωισμός ήταν, είναι και θα είναι ο μεγαλύτερος , ισχυρότερος και βαρβαρότερος "Θεός" των ανθρώπων, που δικαιολογεί κάθε κακία προς τον συνάνθρωπο, αυτοσυγχωρεί, και απαιτεί δόξα και θυσίες από όλους τους θνητούς.
Εδώ όμως για να μη φανεί ότι ο κάθε άνθρωπος δοξάζει καθαρά τον εαυτό του, επιστρατεύει το σύνδρομο της εθελουσίας σχιζοφρένειας, παρουσιάζοντας τον εαυτό του να τηρεί και να ακολουθεί εντολές ενός "άλλου" υπαρκτού όντος, που μιλά κατ' ευθείαν στο μυαλό και στη καρδία του, δηλαδή δεν τον ακούει κανένας άλλος, παρά μόνο ο "πιστός". Την ίδια στιγμή ο ίδιος άνθρωπος με το άλλο μισό του εγκεφάλου του, κατασκευάζει "Θεϊκές εντολές" προς τους "πιστούς" του, δηλαδή τον άλλο μισό εγκέφαλο.
Δε χρειάζεται να περάσει πολύς χρόνος για να υποπέσει ο εν λόγω "πιστός" στην παρανοϊκή κατάσταση της υπακοής στον εαυτό του, που τον θεωρεί ανώτερη ύπαρξη. Μάλλον μπορεί και να προέρχεται από κρυφές φοβίες και επιθυμίες ότι ενώ ήταν ένα μηδέν στο κόσμο και φοβόταν την ανυπαρξία του στο μέλλον, τελικά λαμβάνοντας έναν άλλο ρόλο για το άλλο φανταστικό του εαυτό, ανώτερο, άφθαρτο και πηγή των αγαθών που δεν έχει αλλά θέλει πολύ, ακολουθώντας τις "θεϊκές" εντολές, θα γίνει ότι πραγματικά ονειρεύονταν για τον άλλο του εαυτό, που τον ονόμασε "θεό".
Αυτός ο "Θεός" κάνει πειστικά "θαύματα" με την απλή εξήγηση ότι προέρχονται από τα ενδόμυχα της σκέψης του ίδιου του εαυτού. Λέει "αλήθειες" τόσο κατανοητές που αδυνατούν να εννοήσουν το γιατί άλλοι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν. Αυτές οι "αλήθειες" κατά τον Πλάτωνα είναι αποκυήματα της προσωπικής αίσθησης, επιθυμίας και γνώσης, και αυτός είναι ο λόγος που δεν είναι κοινές "αλήθειες" αλλά εγωιστικές μορφές "αλήθειας"
Στη Κίνα οι μεταμοσχεύσεις ανθρώπινων οργάνων βασίζονται σε εκτελέσεις ανθρώπων χωρίς καθαρή κατηγορία και δικαστική διαδικασία.
Εάν κάποιος θα ήθελε να μάθει την Αλήθεια, ας ακολουθήσει την οδό του Χρήματος.
Εάν κάποιος θα ήθελε να μάθει την Αιτία, ας ακολουθήσει την οδό του Μεγάλου Χρήματος.
Με την έννοια Χρήμα εννοείται η κάθε είδους συναλλαγή μεταξύ ανθρώπων που μπορεί να είναι σε μορφή οικονομικών, τιμαλφών και χρεογράφων ή σε μορφή ερωτικής , διοικητικής , δοξολογικής, ιεραρχικής και κάθε άλλου ψυχολογικού είδους ανταμοιβής.
Αυτές οι συναλλαγές υπόκεινται στις προσωπικές επιλογές και επιθυμίες.
Τελικά και στις Αλήθειες μέσα βρίσκουμε κάποιο μέρος που εξηγείται με προσωπικές επιθυμίες και επιλογές.
πίνακας του Lemoine Francois – Ο Χρόνος σώζει την Αλήθεια
Οι συννημένες καταγραφές παρουσιάζουν την ανάγκη των θρησκειολατρών προς αυτεπιβεβαίωση και προφητικό "θεϊκό" χάρισμα, που όταν έρχεται η ώρα της εκπλήρωσης, αλλάζουν την πίστη, τα λόγια τους, τις ερμηνείες τους και το σκοπό για τα οποία αιρετολογούσαν.
Εχει καταγραφεί το 2004 , και αναφέρει σε γεγονότα που Υποχρεωτικά θα έπρεπε να συμβούν κατά το 2009. Άρα έχοντας διανύσει και ένα τέταρτο της χρονιάς μέσα στο 2010, είπα ότι είναι από τη μια πλευρά απόλαυση να βλέπεις την άστοχη προφητική προσπάθεια και τη τρομολαγνεία - φοβολαγνεία να γίνεται γέλωτας, και από μια άλλη πλευρά να στεναχωριέσαι νοώντας ότι κάθε επιστημονική προσπάθεια και ανακάλυψη είναι έργο του "διαβόλου" για τους θρησκειολάτρες που χρησιμοποιήται από "σκοτεινά κέντρα" για τον πόλεμο εναντίον του προσωπικού τους "θεού".
Ο οργανωμένος παραλογισμός κυριαρχεί στο κόσμο και αυτός είναι ο λόγος που ο Άνθρωπος έχει απομακρυνθεί από τον Προμηθέα, που αναζήτησε το Φως της Ανωτέρας Γνώσης και την Μετάδοση της στους υπόλοιπους θνητούς.
Οι θρησκειολογίες που έχουν ανάγκη τις προφητείες και δια μέσου αυτών δημιουργούν όχι μόνο φόβο στους "πιστούς" αλλά και απειλούν με αιώνιους βασανισμούς που τιμωρούν τους "αποστάτες", είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο παθολογικής κατάστασης σκέψης.
Ο ελέυθερος Άνθρωπος (Άνω θεωρών με την Όψη - Πρόσωπο), δηλαδή αυτός που ορά το Άγνωστο, προσπαθεί να το κατανοήσει και να ενδυναμώσει το νου και τη ψυχή του.
Αντί να φοβάται από το άγνωστο, να το αποφεύγει και να δεισιδαιμονεί απόκοσμες και ανεξήγητες δυνάμεις, χρησιμοποιεί την επιστημονική μέθοδο, τον πειραματισμό, την καταγραφή και την ανάλυση των συμβάντων, με απότερο σκοπό την χρησιμοποίηση της νέας γνώσης προς την προσωπική και κοινωνική του εξέλιξη.
Οι θρησκειολάτρες θέλουν να ζουν με το φόβο, τρέφονται, κοιμούνται και ξυπνούν με τα όνειρα και τις επιθυμίες.
Ο κάθε θρησκευόμενος μπορεί και βλέπει τα ίδια με όλους τους άλλους συνανθρώπους, αλλά χρησιμοποιεί προκατασκευασμένες και αποδεκτές από τον εαυτό του "αλήθειες" για να ερμηνεύσει τα γεγονότα.
Ένα παράδειγμα:
Έστω ότι αναστένεται ένας νεκρός άνθρωπος, που σκοτώθηκε μέσα σε ένα πολυσύχναστο αστικό κέντρο, όπου υπάρχουν πολλοί μάρτυρες της ανάστασης, αλλά διαφέρουν κατά το θρήσκευμα.
Εάν δε ξέρουν και ούτε μπορουν να μάθουν το τι πίστευε ο πρώην νεκρός, τότε ενδόμυχα λένε ο καθένας: Ο χριστιανός λέει ότι ο Χριστός έκανε πάλι το θαύμα του, ο μουσουλάνος λέει ότι ο Αλλάχ είναι παντοδύναμος, ο βουδιστής λέει ότι η μετεμψύχωση είναι αλήθεια, ο ταοιστής λέει ότι είχε πολύ γίνκ ακόμα μέσα του, ο άθεος αναρωτιέται τι συνέβει αλλά λέει ότι την επόμενη φορά δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναζωντανέψει, ο βουντού ονειρεύεται πως κάποιος μακρόθεν έκανε τα μάγεια στη ψυχή του.
Τελικά όλοι φεύγουν δικαιωμένοι από την περιοχή του περιστατικού, και η πίστη τους έχει ενδυναμωθεί.
Εάν όμως γνωρίζουν ότι ο πρώην νεκρός δεν είχε το ίδιο θρήσκευμα με τον καθένα παρατηρητή - κριτή του γεγονότος της ανάστασης, τότε όλα τα στοιχεία του συνειρμού αλλάζουν κατεύθυνση με κύρια στρατηγική της σκέψης τους, να προασπίσουν το τι ένοιωθαν "αληθινό" από τη δική τους πίστη και να απορρίψουν κάθε προσπάθεια ενδυνάμωσης της πίστης του πρών νεκρού. Στο τέλος όλοι θα φοβηθούν από το γεγονός της ανάστασης ενός ανθρώπου και θα προσπαθήσουν να μειώσουν ή και να αποσιωπήσουν το γεγονός.
Εάν υπάρξει έστω και ένας ομόθρησκος μέσα στο πλήθος των μαρτύρων, δε χρειάζεται νομίζω να εξηγήσω τι θα συμβεί στη συνπεριφορά εκείνου και στις συμπεριφορές των αλλόθρησκων.
Ακόμα ένα παράδειγμα "με το ζόρι προφήτης" (όπως στη κομωδία The Life Of Brian) έχουμε να κάνουμε με μία ομάδα "πιστών" που κάνανε έναν οικονομολόγο και Ανακάλυψε ξαφνικά ότι ήταν ο... Μεσσίας.
Είναι γεγονός ότι φαίνεται να μην υπάρχει μία απόλυτη αλήθεια όπως και να μην υπάρχει μία απόλυτη πραγματικότητα. Η πραγματικότητα (και η αλήθεια) έχει μια κάπως *κβαντική* φύση, η οποία της επιτρέπει να γίνεται αναγνώσιμη με πολλούς τρόπους και να επιδέχεται πολλές ερμηνείες. Το πιο θαυμαστό απ όλα είναι ότι όλες οι ερμηνείες και όλοι οι τρόποι *χωράνε* ικανοποιητικά μέσα στην πραγματικότητα και άρα στην αλήθεια. Όμως από τη στιγμή που θα ενστερνιστούμε μία αλήθεια ή έναν τρόπο ανάγνωσης και ερμηνείας, τείνουμε να θεωρούμε όλες τις άλλες ως ψευδείς (*πλάνη*). Η αίσθηση της αλήθειας πηγάζει από τη γνώση. Γνωρίζουμε κάποια πράγματα και, έχοντας συνείδηση του γεγονότος ότι γνωρίζουμε, στη συνέχεια νομίζουμε ότι γνωρίζουμε περισσότερα απ όσα πραγματικά ξέρουμε. Κι απ εδώ ξεκινούν οι εγωισμοί, οι φανατισμοί και διάφορα άλλα. Είναι απόλυτα υγιές ο δρόμος για την αλήθεια να περνά από την αμφισβήτηση. Κι αυτό γιατί είμαστε *προγραμματισμένοι* να αντιλαμβανόμαστε την αλήθεια με έναν συγκεκριμένο τρόπο, επειδή: (α) φέρουμε μνήμες από προηγούμενες καταστάσεις ύπαρξης, οι οποίες ως ένα βαθμό προσδιορίζουν την αντίληψή μας στην τωρινή, (β) το περιβάλλον και η εκπαίδευση έχουν δημιουργήσει καλούπια στα οποία μάθαμε να διοχετεύουμε τη σκέψη μας και τα οποία περιορίζουν το οπτικό μας πεδίο και (γ) προσθέτουμε διαρκώς νέους *προγραμματισμούς* κάθε φορά που η εκάστοτε προσωπική μας αλήθεια φαίνεται να επαληθεύεται από κάποια εξωτερική φωνή..
Έχω ένα ελεύθερο πνεύμα μέσα στο πακέτο που λέγεται άνθρωπος, και νιώθω κάτοχος και διαχειριστής ενός τέτοιου ζωντανού οργανισμού.
Άρα μπορώ και σκέπτομαι.
Αναρωτιέμαι ότι ο τρόπος σκέψης που ο σύγχρονος θεοκρατικός *-ισμός διδάσκει, βασίζεται σε τυφλή αποδοχή ιδεών, ώς αλάθανστες και ως πηγές θεϊκής δικαιοσύνης, και απορρίπτει με απαγορεύσεις και αναθεματισμούς όσους προσπαθήσουν να χρησιμοποιήσουν το "θεϊκό δώρο της σκέψης και της ανάλυσης".
Κάθε θρησκευτική απόδειξη στη δικαιολόγηση σκέψεων και πράξεων προέρχεται από θρησκειολογικά συγγράματα που πρέπει να τα αποδέχεσαι τυφλά, και δια της τυφλής αποδοχής των αξιωμάτων, δέχεσαι και όλα τα παράγωγα των 'αληθειών' που εκφράζουν.
Η επιστημονική και φυσιολογική πορεία μάθησης του ανθρώπου από τις πρώτες μέρες της ύπαρξής του, βασίζονται σε ερεθισμούς, συνδιαστική σκέψη, πειραματισμούς και επαναπροσδιορισμό του περιβάλλοντος κόσμου. Η φωνή της μάνας, οι παλμοί της καρδιάς της και το φυσικό άρωμά της, είναι από τα πρώτα ερεθίσματα που μαθαίνει να αναγνωρίζει ένα μωρό ακόμα και μέσα στη κοιλιά της μάνας του. Ο δογματισμός επιβάλλεται από έναν άνθρωπο σε έναν άλλον. Ο δογματισμός χωρίς λογική εξήγηση είναι μέτρο καταστολής της φυσιολογικής διαδικασίας μάθησης, και είναι βιασμός της ψυχής ενός ατόμου. Η θέσπιση δογμάτων από πλειοψηφίες ή μειοψηφίες κοινωνιών, δε σημαίνουν και την ορθότητα ή όχι ενός δόγματος. Το δόγμα δεν είναι παράγωγο επιστημονικής μελέτης. Δε μπορεί κανείς να το επιβεβαιώσει, αφού και ο ορισμός του δεν έχει αρχή ή πηγή βάσης της έννοιάς του.
Όταν οι κοινωνίες νομοθετούν "δόγματα", κυρήτουν πόλεμο στη ελεύθερη σκέψη του ανθρώπου και εναντιόνται στη φυσιολογική διαδικασία κατανόησης και μάθησης του ανθρώπου. Οι κοινωνίες αυτές ενώ αποτελούνται από ανθρώπους, καταντούνε εχθροί των ανθρώπων.
Ο οποιοσδήποτε θεός τον οποίον οι θρησκόληπτοι επικαλούνται, είναι παρουσιασμένος σαν εχθρός της νόησης και της κριτικής σκέψης. Αυτό είναι ενάντια στους θρησκειολογικούς δογματισμούς που θέλουν τον ίδιο το θεό σαν πνεύμα σκεπτόμενο, παντογνώστη και δημιουργό των ανθρώπων με τοιούτες χάρες (κατ᾽ εικόνα και ομοίωση).
Χρησιμοποιόντας την ψυχολογία του καθρεφτισμού των σκέψεων δια της έκφρασης του ιδίου ατόμου (reverse psychology), κατανοούμε ότι τα άτομα με περιοριστικές τάσης παρουσίασης στο πρόσωπο του θεού τους, είναι οι ίδιοι περιοριστικοί στις δικές τους σκέψεις.
Ο φόβος είναι μεγάλος παράγοντας σκέψης στον άνθρωπο.
Αλλά έχει δύο πιθανές μορφές επίδρασης στη συμπεριφορά των ανθρώπων.
Σε άλλους τους ωθεί να αναλύσουνε και να μελετήσουν τις πηγές του φόβου, και από φόβο να το κάνουν ένα χαληναγωγημένο όπλο γνώσης. Αυτοί ονομάστηκαν εφευρέτες και επιστήμονες και πρωτοπόροι στις ελεύθερες κοινωνίες, ή καυτικάν στην πυρά από την "ιερά εξέταση" των τρομαγμένων προς την αλλαγή,
Σε άλλους ο φόβος δημιουργεί αισθήματα πανικού, τρόμου και κινδύνου τιμωρίας από την κοινωνία των φοβουμένων τις αλλαγές και εξελίξεις. Αυτοί ονομάστηκαν καλά παιδιά, παραδοσιακοί και θεματοφύλακες των παραδόσεων μέσα στις κοινωνίες όπου επικρατεί ο νόμος του θεού που τα έκανε όλα και δεν έμεινε τίποτα στον άνθρωπο να καταφέρει. Σε άλλες κοινωνίες αυτοί οι πανικόβλητοι απομονώθηκαν για τις κατωτέρου επιπέδου υπευθυνότητες και εργασίες.
Δε χρειάζεται να τονίσω ότι οι περισσότερες κοινωνίες είναι του φοβολαγνικού χαρακτήρα και η αληθινή επιστήμη, καταδικάζεται καθημερινά.
Το μέγα πλήθος των φοβολάγνων αναστέλλει κάθε είδους εξέλιξη, διότι κάθε καινούριο είναι και άγνωστο. Το άγνωστο είναι και η τροφή του φόβου. Αν και θα έπρεπε λογω φοβολαγνείας δια μέσου της θεϊκής τιμωρίας, να χαίρονται που άνθρωποι επιστήμονες παράγουν νέα και άγνωστα σημεία αναφοράς ως προς το επίπεδο τους προς θέληση γνώσης, εκείνοι τιμωρούν και ατιμάζουν κάθε άνθρωπο που παράγει νέα "άγνωστη σε εκείνους" γνώση. Ενώ θα έπρεπε να χαίρονται ότι οι επιστήμονες τους δίνουν ακόμα μία δόση φοβίας , από την οποία και εξαρτώνται ως φοβιομανείς.
Πόσες ιστορίες περί το τέλος του κόσμου ήλθαν από επιστήμονες και πόσες από τους θρησκολήπτους φοβολάγνους; Τι περιγραφές και λεπτομέρειες δίνουν οι επιστήμονες και τί οι θρησκόληπτοι φοβολάγνοι;
Ο φόβος είναι η πηγή κάθε θρησκείας και ότι έχει ειπωθεί βασίζεται στο φόβο.
Από τότε που ο άθρωπος κατάλαβε όχι μόνο ότι υπάρχει αλλά και ότι πεθαίνει - τερματίζεται, όλος ο πλούτος των σκέψεων με αφετηρία το φόβο του θανάτου, έγινε και πηγή δoξασιών σε όλες τις οργανωμένες η μη θρησκείες.
Οι θρησκείες έχουν ως μοναδική πηγή από υποψήφιους πελάτες τον χώρο των φοβολάγνων.
Η εχθρότητα των φοβολάγνων προς το μέρος των ελεύθερων σκεπτόμενων ανθρώπων είναι φανερό από τους δογματισμούς και τις λίστες τιμωριών μέσα στα εγχειρίδια των θρησκειών.
Η δικαιολόγηση πέρα των θρησκευτικών δογματισμών, προκαλλούν αγανάκτηση και συναισθηματικές εκρήξεις στους φοβολάγνους.
About this talk Is torture ever justified? Would you steal a drug that your child needs to survive? Is it sometimes wrong to tell the truth? How much is one human life worth? In the "Justice" program that bears his name, Harvard professor Michael Sandel probes these questions -- and asks what you think, and why.
About Michael Sandel Michael Sandel teaches political philosophy at Harvard. His new book, Justice: What’s the Right Thing to Do?, explores some of the most hotly contested moral and political issues of our time
Why you should listen to him: . As of fall 2009, some 14,000 Harvard students have taken Michael Sandel’s legendary course, "Justice." His lectures draw a thousand-plus students eager to discuss big questions of modern political life: bioethics, torture, rights versus responsibilities. Sandel's class is a primer on thinking through the hard choices we face as citizens. The course has been turned into a public TV series with companion website and, this past fall, a best-selling book: Justice: What’s the Right Thing to Do?
"Michael Sandel is one of the world's most interesting political philosophers," the Guardian writes. "Politicians and commentators tend to ask two questions of policy: will it make voters better off, and will it affect their liberty? Sandel rightly points out the shallowness of that debate and adds a third criterion: how will it affect the common good?"
Calling Sandel "one of the most popular teachers in the world," the London Observer explains what makes his voice distinctive: "He sets himself at odds with one of the reigning assumptions of modern public life -- that moral and religious notions are private matters that should be kept out of public political debate." "The responsibility of political philosophy that tries to engage with practice is to be clear, or at least accessible."
![Reblog this post [with Zemanta]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_stQAhNTWWUh9EQ2xSy2K3Dpyx3cAV-iWjVI6vXSLAp-vrfNj_70wchG7pVtSxpeNRo_XIFvZVt1X_LjnI4FvL4zYmz9ZH3ZeDDtxs2faHfsqUYghkkx2uxGBytWW8lhrvX1RIWjOIA88I2Y1Z6nTZw=s0-d)
